[FACT comments: We have just revisited Saul Alinsky’s incisive 1971 work which follows from his Reveille for Radicals (1946). Both are worth reading in the modern context. As we 1960s radicals grow old, one thing we’ve learned for sure is that revolution ain’t so easy! FACT has lived by these rules. While we have seen an increase in censorship rather than a reduction with no progress on govt transparency or accountability, FACT’s success is that censorship is now a hot-button issue in Thailand where, before, it was simply never acknowledged or discussed. Similarly, lèse majesté as censorship was even more taboo until FACT started the conversation. As usual, Emma Goldman said it best: If there won't be dancing at the revolution, I'm not coming.” So, laugh at the censors; these dinosaurs can’t even see their own extinction.]

1. “Power is not only what you have, but what the enemy thinks you have.”

2. “Never go outside the expertise of your people. When an action or tactic is outside the experience of the people, the result is confusion, fear and retreat…. [and] the collapse of communication.

3. “Whenever possible, go outside the expertise of the enemy. Look for ways to increase insecurity, anxiety and uncertainty. (This happens all the time. Watch how many organizations under attack are blind-sided by seemingly irrelevant arguments that they are then forced to address.)

4. “Make the enemy live up to its own book of rules. You can kill them with this, for they can no more obey their own rules than the Christian church can live up to Christianity.”

5. “Ridicule is man’s most potent weapon. It is almost impossible to counteract ridicule. Also it infuriates the opposition, which then reacts to your advantage.”

6. “A good tactic is one your people enjoy.”

7. “A tactic that drags on too long becomes a drag. Man can sustain militant interest in any issue for only a limited time….”

8. “Keep the pressure on, with different tactics and actions, and utilize all events of the period for your purpose.”

9. “The threat is usually more terrifying than the thing itself.”

10. “The major premise for tactics is the development of operations that will maintain a constant pressure upon the opposition. It is this unceasing pressure that results in the reactions from the opposition that are essential for the success of the campaign.”

11. “If you push a negative hard and deep enough, it will break through into its counterside… every positive has its negative.”

12. “The price of a successful attack is a constructive alternative.”

13. Pick the target, freeze it, personalize it, and polarize it.  In conflict tactics there are certain rules that [should be regarded] as universalities. One is that the opposition must be singled out as the target and ‘frozen.’…

“…any target can always say, ‘Why do you center on me when there are others to blame as well?’ When your ‘freeze the target,’ you disregard these [rational but distracting] arguments…. Then, as you zero in and freeze your target and carry out your attack, all the ‘others’ come out of the woodwork very soon. They become visible by their support of the target…’

“One acts decisively only in the conviction that all the angels are on one side and all the devils on the other.” (pps.127-134)

 Saul Alinksky, Rules for Radicals, Vintage Books, New York, 1989.

These videos may well be blocked by the zealous conspirators against the monarchy. However, the content will not be blocked everywhere. Search “YouTube affiliates” to find a source.

“Rhetoric and Dissent: Where to next for Thailand’s lèse majesté law?”

เสวนา 112 ภาคภาษาอังกฤษ



Two ajarns, Ben and Sulak [Yan Martel]

How did I manage to miss this single most brave, factual, outstanding presentation against lèse majesté laws so far in Thailand?!?

There was little, if any, opinion presented to this seminar. In particular, eminent and elderly Thai historians, Benedict Anderson and Saw Sivaraksa (a Royalist who has himself been charged with lèse majesté several times) used a long lens to expose the laws to scrutiny in light of factual history.

This was a brilliant panel called by Australian journalist, Lisa Gardner, a dear friend who consistently demonstrates great insight and cuts through the bullshit. We are privileged to be her friend and celebrate her love for Thailand.

Readers may be interested in the backstory that two venues backtracked on this seminar. Frankly, we are particularly ashamed by the continuing lack of moral fortitude of the Foreign Correspondents Club of Thailand, of which several panelists are members. We hope Lisa wears it as a mark of great distinction to be shitcanned by the spineless FCCT.

Andrew MacGregor Marshall resigned as a 17-year Reuters veteran and moved to Singapore to report honestly on Thailand from US diplomatic cables released by WikiLeaks. He of necessity spoke to this seminar by Skype VOIP link. His web postings are blocked in Thailand and he has been declared persona non grata in the Kingdom. It is widely expected he would be charged with lèse majesté should he ever return to Thailand. However, Andrew Marshall is the epitome of journalistic integrity: he never offers us his own opinion. He puts the story together from documented historical sources. And he’s not afraid to confront the death of King Ananda head on.

Ajarn Sulak came to the rescue by offering his foundation as a venue for the seminar. For me, the most fascinating presentation was Sulak’s—he pointed out that Thailand actually didn’t have an absolute monarchy in the sense of absolute control before King Chulalongkorn (Rama V) (in any case, he was the first king to ban books). And that Thailand actually used its Constitutional monarchy until 1948 (I might take exception during the Japanese occupation) when the young and inexperienced King Bhumibol was coopted by a series of military strongmen who perverted the monarchy to their own corrupt ends.

These were political events from which the monarchy in Thailand has never recovered. The shameless self-promotion of Thailand’s monarchy was exposed as simple window-dressing with no substance.

Ajarn Sulak sees the explosion of lèse majesté prosecutions as a conspiracy by politicians loyal to Thaksin to destroy the monarchy and, of course, install the fugitive as first ruler of a new republic upon his triumphant return. The pols are doing a pretty good job of it so far so it’s not much of a stretch to find this believable. The question remains who is responsible for this plot to end the monarchy and who are the hoodwinked, gullible patsies playing into their hands.

Thai govt is already laying waste to our powerful and fragile Constitution. Who can doubt their plans to bring down the monarchy are far behind?

A Khao Sod reporter in the question period commented that he didn’t think anything he’d heard would be reported in his newspaper. So far, neither English daily offered any reportage, either. Are the Thai media who support L-M prosecutions part of the republican plot or are they fools?

Ajarn Sulak finds evidence to support the view King Bhumibol is against these laws. Intrepid journalist (and FACT signer) Pravit presented for the first time stunning news about King Bhumibol’s opinion regarding the use of lèse majesté laws. At the L-M trial of Redshirt editor Somyot Prueksakasemsuk, a prosecution witness responded to a defence assertion that the King opposed the laws by saying that, even so, these are the laws.

For ease of viewing this two-and-a-quarter hour presentation, Lisa’s introductions and the panelists begin at approximately the following times: Pravit Rojanaphruk at 00:00; Dr. Benedict Anderson at 21:50; Ajarn Sulak Sivaraksa at 40:00; Andrew MacGregor Marshall at 50:00; Lisa Gardner’s conclusion and question period at 1:09:00.

Lisa had one sucker-punch message for MICT: “You can’t stop the Internet!”

This panel, more than any other, has given me hope that freedom of expression will prevail in Thailand. Every presenter was gifted a bottle of wine (whisky for Scots Andrew) by Lisa and shared with the audience.

Thank you, Lisa and all for a wonderful evening on YouTube, even if I missed the main event!

Marwaan Macan-Markar

IPS News: June 5, 2012



When Thai police raided the headquarters of the popular alternative news portal ‘Prachatai’ and arrested its executive director, Chiranuch Premchaiporn, back in 2009, the 46-year-old media worker was completely in the dark about her crime.

Premchaiporn claims she had never heard the expression “intermediary liability” before that fateful day.

“I had difficulty pronouncing and spelling this term correctly,” she recalled to IPS in a noisy canteen. “It was not easy to explain to people what it meant and I could not find the proper translation in Thai to explain its actual implications.”

Now she has had a harsh lesson in one of the more insidious aspects of censorship laws in the country. Intermediary liability falls under the 2007 Computer Crimes Act (CCA), approved by a parliament selected after the military coup in 2006, which threatens jail terms for those who allow the distribution of “prohibited” information in cyberspace.

A landmark verdict by the criminal court on May 30 found Premchaiporn guilty of neglecting her role as an “intermediary” by failing to monitor the comments on Prachatai’s online message board.

Her oversight resulted in a violation of the notorious lese majeste law, which threatens long jail terms for the publication of comments or actions deemed insulting to the royal family.

In justifying the verdict of a one-year suspended prison term for the media worker, presiding judge Kampol Rungrat brought into sharp focus the new responsibilities managers of websites, blogs and Facebook pages will now have to bear – to immediately censor “prohibited” comments posted on message boards.

As a webmaster, Premchaiporn was expected to bear the “liability of an intermediary,” the judge pointed out, adding that the she should have reviewed all messages on the website and removed any comments that were “prohibited by the CCA.”

It did not matter that the offending message had appeared at a time when Prachatai, then only five years since its launch and operating with a skeleton staff, was attracting between 20,000 to 30,000 users to a message board registering 2,800 comments daily, covering about 300 topics.

Since the country’s 18th coup in 2006, and the military’s ongoing domination of politics, scores of netizens were drawn to the website’s critical coverage of politics and forum for intense debates.

“This case was a test of how the criminal courts will interpret the CCA,” Teerapan Pankeere, Premchaiporn’s lawyer, told IPS. “This verdict should put all Internet service providers on (guard): they will have to seriously control and check messages posted on their website.”

The ruling comes at a time when Thailand is witnessing a rise in Internet traffic, with over 18 million of the country’s 66 million people online. The registered 14.2 million Facebook users partially explain why 27 percent of this Southeast Asian nation’s citizens are spending long hours surfing the net.

Thailand’s online business sector is also growing, with the global multinational Google helping 80,000 small and medium Thai companies “come on line to help improve their business” in the past year alone.

Many experts and press freedom advocates are growing increasingly concerned about the “chilling effect” draconian censorship laws are having on Thailand’s vibrant Internet community. Particularly worrying is a new wave of self-censorship that will likely gather speed as fear seeps into online fora.

“The guilty verdict for Chiranuch Premchaiporn, for something somebody else wrote on her website, is a serious threat to the future of the Internet in Thailand,” remarked Taj Meadows, spokesman for Google’s Asia-Pacific division.

“Telephone companies are not penalised for things people say on the phone and responsible website owners should not be punished for comments users post on their sites – but Thailand’s Computer Crimes Act is being used to do just that,” Meadows told IPS from his Tokyo office. “The precedent set is bad for Thai businesses, users and the innovative potential of Thailand’s Internet economy.”

The case has already created a “chill” on the message boards of many websites, and this self-censorship is going to worsen, warned Gayathry Venkiteswaran, head of the Southeast Asian Press Alliance (SEAPA), a Bangkok-based regional media rights watchdog. “Thai websites that hosted web boards and forums have begun to take them down.”

Premchaiporn’s case came as yet another blow to the country’s netizens, who, aside from struggling under the military’s severe press regulations since the 2006 coup, have had to contend with efforts by a military-backed government to black out websites as part of a clamp-down on freedom of expression during bloody street protests in Bangkok in 2010.

Netizens have also had to endure the ministry of information and communication technology seeking court orders to shut down websites that supposedly violated the CCA.

According to Freedom Against Censorship, Thailand, a Bangkok-based media rights lobby, government officials have blocked close to 878,196 web pages since the 2006 coup, among them 90,000 Facebook pages. 

The new burden on Internet intermediaries here places Thailand in the same league as other Asian countries such as Malaysia and India, which have passed laws that demand close scrutiny of online dialogue in response to the growing power of independent media. Some Asian governments such as China, North Korea, Singapore and Vietnam have been even harsher, authorising direct and often violent interventions against press freedom.

In Europe, by contrast, intermediaries are not held responsible for content posted on websites of which they are not the authors – an argument used by an international witness who appeared in the trial to bolster Premchaiporn’s defence.

One explanation for this difference is that Internet intermediaries here are mistakenly viewed as newspaper editors, who are subject to national press laws. “Thailand’s CCA is being used very much like the country’s press laws that hold editors liable for the content of their publications,” remarked Pirongrong Ramasoota, head of the journalism department at Bangkok’s Chulalongkorn University, at a seminar on Internet freedom.

“You cannot treat intermediaries and web service providers as if they were newspaper editors,” she argued. “Till this difference is recognised, laws like the CCA will be used as roadblocks to slow down Internet traffic.”

Holding websites responsible for user posts will stunt growth and endanger free speech.

Jermyn Brooks

Wall Street Journal: June 6, 2012



The Thai government bought one million tablet computers last month to distribute to students across the country. This ambitious “one tablet per child” policy, one of Prime Minister Yingluck Shinawatra’s campaign promises, is the largest such program in the world and shows that Bangkok wants to meet the challenge of an Internet-based economy. But the newly tableted youth will soon discover that Thailand’s Internet is hampered by another challenge: restrictive laws on websites, social networks and search engines.

The 2007 Computer Crimes Act holds online intermediaries (web portals and the like) liable for illegal content posted by others. The only condition is that these middlemen sites or servers must be shown to have the “intent to spread” the content, but in practice the definition of “intent” in this context is so vague the law can apply to just about anyone. This law is particularly significant in Thailand because other laws, especially the lese-majeste laws prohibiting certain comments about the monarchy, can apply to many kinds of Internet communications.

Thailand has in recent years scared Internet businesses and investors away with several high-profile criminal cases that rely on the Computer Crimes Act. Last week, Chiranuch Premchaiporn, known by her nickname “Jiew,” was convicted for comments that others posted on her popular online newspaper Prachatai which were deemed disrespectful to the monarchy. Not taking down a user’s comment in a “reasonable” amount of time can be deemed tantamount to promoting it. Because Jiew didn’t take one comment down quickly enough, she had broken the Computer Crimes Act.

Jiew escaped a severe sentence, but the incident demonstrates the power of the Computer Crimes Act and raises serious questions for web operators. The law specifies neither how such an intermediary should receive official notice that they’re hosting something illegal nor how long they have to take it down after that notice. The Jiew trial didn’t clarify these questions either. Now, news reports indicate the law may even be revised to punish intermediaries further. The proposed revision would fine the intermediary, or jail him to a term that would be one-and-a-half times the one handed to the actual criminal.

 [Associated Press]

Chiranuch Premchaiporn was convicted last week under the 2007 Computer Crimes Act.

Beyond the serious consequences for individuals, this law also exacts an economic cost. Bangkok once dreamed of becoming Southeast Asia’s Internet leader, and has invested in information technologies. Besides the one tablet per child program, it plans for free wireless connectivity and the deployment of third-generation telecom networks. McKinsey recently looked at 30 countries that, like Thailand, have a fast-growing economy and rapidly expanding Internet and found that the Internet on average accounted for 1.9% of those countries’ economic output.

The opportunities in Thai e-commerce are impressive, and the right laws can help. Today on Tarad.com, Thailand’s largest e-commerce site, 45% of all transactions are being made with credit cards. The number two player in the e-commerce space, Shopping.co.th, has seen similar growth, with the value of their online credit card transactions increasing 1000% last year. That’s due to laws that effectively punish online fraud and support secure e-banking practices.

A poorly conceived law that targets the middleman website or portal jeopardizes all these advantages. Online bulletin boards, especially, are a huge source of information and hence build value. Pantip is Thailand’s largest, with an average of 4,600 new discussion topics per day. The information on those boards can help consumers to find the right prices, businesses to find the right customers, startups to get discovered and friends to connect. But how is an e-commerce site supposed to judge the risk of an illegal comment being posted in its product review section?

All this seems obvious and yet the Thai government is unlikely to repeal the law. A loosely defined law allows the authorities to prosecute intermediaries, rather than provide a clear framework that clarifies the risks and allows businesses and users to make informed decisions and reap the benefits of a thriving Internet economy.

Still, there are some ways for the law to be changed to reduce the harm. Thailand needs laws like the U.S. Digital Millennium Copyright Act of 1998 or the European Union’s E-Commerce Directive that clarify the risks intermediaries take on. When websites are provided safe harbor by governments, they know exactly what it will take to operate within the law and can comply accordingly. But establishing a safe harbor takes work, requiring all parties—governments, intermediaries and users—to engage in the process. Although not the path of least resistance, a clear legal framework for safe harbor can enable the removal of illegal content while not undermining innovation and economic opportunities.

The Internet is bound to feature in Thailand’s high-growth future. Bangkok now has an opportunity to lay the legal foundation for that future, if it understands that free expression plays a big role in economic development.

Mr. Brooks is the independent chair of the Global Network Initiative.

[CJ Hinke of FACT comments: FACT readers will know that Freedom Against Censorship Thailand (FACT) has called for reopening a thorough and transparent investigation into the death of King Ananda. We are hardly the only country to utilise a conspiracy of coverup when a head of state has been found dead of gunshot. But Thailand is the only country to stop the public conversation through censorship, suppression of information and further academic study to executions. This suppression continues to this day. Modern censorship in Thailand began surrounding the King Ananda death case. Many are even afraid to speak those four simple words. It’s high time to clear the air and reclaim our history.]

Why Is the Government Withholding Documents About JFK’s Assassination?

JFK assassination documents offer surprising lessons about government secrecy — and Obama’s presidency.

Russ Baker

WhoWhatWhy: June 1, 2012



Next year will be a half-century since the death of JFK. And the Obama Administration thinks we need to keep secret the records on the matter … a little longer yet.

Believe it or not, more than 50,000 pages of JFK assassination–related documents are being withheld in full. And an untold number of documents have been partially withheld or released with everything interesting blacked out. But why?

Since the government and the big media keep telling us there was no conspiracy and that it was all Lee Harvey Oswald acting on his own, why continue to keep the wraps on?

We don’t have an answer, but in understanding this and any number of other mysteries, we can begin looking for patterns in the way the administration handles information policy.

We Want to Hear from You (But That’s It — We Just Want to Hear from You)

Earlier this year, the National Archives and Records Administration (NARA) asked, on its online Open Government Forum, for suggestions from the public about what it could do to create greater transparency. The #1 most popular idea? Get those Kennedy records out — before Nov. 22, 2013, the fiftieth anniversary of the Dallas tragedy.

But instead of dealing honestly with this matter, the feds have resorted to disinformation. In an interview with the Boston Globe, the Archivist of the United States claimed that at two public forums held on open records, the most public comments came from people interested either in the JFK assassination or … in UFOs.

Except for one thing: James Lesar, an attorney and co-founder of the Assassination Archives and Research Center (AARC), a D.C.-based nonprofit that has fought a long and valiant fight on behalf of the public interest in disclosure, attended both of those forums and says that, as he recalls, there were no people there asking about UFOs, or that at most it was of negligible interest. In fact, a look at NARA’s online idea forum (now closed) showed no UFO proposals or comments.

So, what’s with claiming otherwise? One could be excused for seeing in the Archivist’s statement a deliberate, and unworthy, attempt to smear the legitimacy of JFK inquiries by trying to make them appear “kooky.” (Not to judge the merits of the idea that there could be life elsewhere in the Universe, but the term “UFO conspiracist” is a well-worn dysphemism.)

Here’s what actually happened at the NARA forums.

The first was held in 2010. The assistant archivist, Michael Kurtz, said that withheld JFK assassination records would be processed, along with other documents, for declassification — and that the process should be completed by the end of 2013.

But by 2011, Kurtz, who had been at NARA for decades, had retired. At the 2011 forum, Jim Lesar was told that JFK assassination records are not part of the declassification process. Hence, they will not be reviewed for release.

Huh? What Happened

For some perspective, meet Sheryl Shenberger. She’s the head of the Archives’ National Declassification Center. What would you guess Sheryl’s professional background would be? Library of Congress? Academic research? Nope. Before NDC, Sheryl worked for … the Central Intelligence Agency.

The most logical and reasonable explanation for this is that the Obama administration placed an ex-spook in charge of declassification because this would induce her old colleagues in Langley to cooperate. (Which of course raises the question of whether, in a real democracy, you would want to have a bunch of people secretly deciding to do whatever they wanted with 50-year-old documents pertaining to a supposed loony loner who whacked a president.)

Frustrated by the administration’s foot-dragging on JFK, AARC sent a letter urging the government to get off its duff. One signer was G. Robert Blakey, who served as a Chief Counsel to the House Select Committee on Assassinations (which in its 1978 final report said that, um … it looks like an organized conspiracy was responsible for JFK’s death.)

ARRC’s letter was dated January 20, 2012According to Lesar, there has still been no reply — though NARA says it is working on it.

Release of the remaining documents, under the President John F. Kennedy Assassination Records Collection Act of 1992, can be postponed until October 26, 2017. Not so bad, you say? Actually, the Act further states that even in 2017, the president may decide to drag this on further, by withholding records indefinitely.

Records activists expect the CIA to petition for just such a decision. Any bets on President Hillary or President Mitt — or, quite possibly, President Jeb Bush, doing the right thing? What about all the secrets Jeb’s father has to hide?

Playing Games with Numbers

One of the problems is that we’re being asked to trust these folks at all. Even the number of documents being withheld — 50,000 — is a guess. At the 2010 public forum, Asst. Archivist Kurtz said that only about one percent of the five million pages had been withheld. Now the government is likely to say the number is even smaller. But think about it: What would they withhold, except the stuff that really tells us something important? So whether it is 50,000 or 500 documents, it appears that government officials are hiding something, and they’re not about to give it up.

One of the many wonderful spook tricks is to designate files as “Not Believed Relevant.” Among those so designated when the House Assassinations Committee investigated in the 1970s, we later learned, were files on the Soviet defector Yuri Nosenko. He had claimed to have been in charge of the KGB’s Oswald files. Also branded were files on the Cuban Revolutionary Council, a CIA front group set up by the ubiquitous master planner E. Howard Hunt that was connected in multiple ways to the Oswald story.

“Not Believed Relevant”? We’ll take one of each of those documents, please.


Amazingly, the CIA under George W. Bush may turn out to be more compliant than Obama’s “open government” advocates. In 2004, on Bush’s watch, the agency voluntarily agreed to accelerate the release of postponed JFK assassination documents, and it did indeed release some early.

By contrast, in the spring of 2012, three D.C. attorneys with long experience in litigating Freedom of Information cases expressed their disappointment with Obama in an opinion piece. They noted that the Department of Justice under Eric Holder seems willing to go to bat for any and every agency and department that wants to withhold information.

Open Government Plans … So Where’s the Open Government?

On his first day in office, President Obama signed a government-wide directive — widely reported by the media — establishing a whole new level of commitment to openness and transparency. The administration has made some real strides. But arguably not on the most sensitive — and hence most important — matters.

On April 9, federal agencies were supposed to post updates to their Open Government Plans, this according to Cass Sunstein, administrator of the Office of Information and Regulatory Affairs, writing on the White House blog. Some agencies, including the Environmental Protection Agency, did so. But others, such as the Department of Labor , did not — and still have not. NARA is one of those that has not complied.

As the expression goes, sunshine is the best disinfectant. Opening up the nooks and crannies of government to public view was supposed to aid the process of discovering and rooting out the rot. This would, we were assured, help return Washington to the people. Obama selected Sunstein, a Harvard professor and old friend, to oversee this effort.

Not long ago, when I asked to discuss this with Sunstein, I was told he was “not available” for interviews.

Here’s the exchange:

From: Russ Baker
Sent: Wednesday, April 11, 2012 11:12 PM
To: Sunstein, Cass R.
Subject: interview request

Mr. Sunstein, wonder if I might be able to do a phone interview with you about Open Records policy?

From: Strom, Shayna L.
Sent: Thursday, April 12, 2012 12:25 PM
To: Russ Baker
Subject: FW: interview request

Unfortunately, Administrator Sunstein is unavailable for an interview.  That said, you might try the Archivist of the United States at NARA?  Best of luck!



From: Russ Baker
Sent: Thursday, April 12, 2012 12:33 PM
To: Strom, Shayna L.
Subject: RE: interview request

Is he generally unavailable for interviews? What is the policy on that? Seems relevant given that this is about open government.

From: Strom, Shayna L.
Sent: Thursday, April 12, 2012 5:00 PM
To: Russ Baker
Cc: Mack, Moira K.
Subject: RE: interview request

No, he’s not generally unavailable—but the Archivist is intimately involved in one of our big open government initiatives (records modernization), so he’s just a particularly good person to speak to on this.

So the person in charge of the overall governmental effort on open records wants me to talk to the person running one of the agencies that is … having difficulties complying with the spirit if not letter of Obama’s announcement.

No Mr. Sunshine, That Mr. Sunstein

Actually, Sunstein has good reason to lay low. Watch this slightly raw video  of someone confronting him about a paper he wrote a few years ago. In it, he actually advocated for “cognitive infiltration” of groups that espouse alternative views on controversial issues like the events of Sept. 11 (i. e, conspiracy theories).

Here’s a quote from Sunstein’s paper:

[W]e suggest a distinctive tactic for breaking up the hard core of extremists who supply conspiracy theories: cognitive infiltration of extremist groups, whereby government agents or their allies (acting either virtually or in real space, and either openly or anonymously) will undermine the crippled epistemology of those who subscribe to such theories. They do so by planting doubts about the theories and stylized facts that circulate within such groups, thereby introducing beneficial cognitive diversity.

Sunstein is a sort of caricature of everything people don’t like and don’t trust about government. The fact that he’s in charge of “open government” speaks volumes.

Apparently not a great enthusiast for the Freedom of Information Act, Sunstein has said that judges are not qualified to second-guess executive branch decisions on what the public should or should not be told.

In light of this record, it’s useful to consider Sunstein’s broader mandate: to make government more efficient and accountable. Releasing records involves, in part, cutting red tape. Another aspect of cutting red tape is getting rid of bureaucracy. And that’s where things get even more interesting. Under cover of making government more accountable, Sunstein gets to push for elimination of regulations that corporations find onerous. Here’s a Washington Post article on Sunstein holding up (for more than a year) food safety legislation that the industry doesn’t like.

What’s going on here? Why the seeming shift away from Obama’s initial commitment to openness? One attorney involved with these matters says he suspects this may be traceable to Obama’s order, shortly after he took office, to release many of the so-called “torture memos.” The President seemed taken aback by vociferous public demands that he prosecute the torturers — a perilous policy due to internal resistance — and quickly shifted to favoring the intelligence community and restricting disclosure. As the attorney points out, the broader concept — that transparency leads to public awareness, which in turn leads to demands for political changes — certainly does not sit well with dominant sectors in this country. Obama has hardly distinguished himself for seriously taking on those sectors. Maybe because he doesn’t want to, maybe because … he can’t. (For more on this, see our 2010 piece, “What Obama Is Up Against.”)


NARA is now saying that the White House gave “small agencies” (meaning NARA) a June deadline for publishing its revised open government plan. But no White House postings support that claim. In any case, even if and when NARA becomes more responsive, don’t bet on the government releasing the most valuable JFK-related documents … in your lifetime.

By the way, here’s more on the new head of the Archives’ declassification center: “Ms. Shenberger served as a Branch Chief in the CIA Counter Terrorism Center between 2001 and 2003” before being assigned declassification work for the Agency.

That’s very interesting — since one gets the sense that the Agency is not eager to release inside dope on the government’s astounding failures relating to one particular date in 2001.

Russ Baker is editor of WhoWhatWhy.com and author of “Family of Secrets: The Bush Dynasty, America’s Invisible Government and the Hidden History of the Last Fifty Years.”

We are receiving numerous preliminary reports that the Facebook accounts of Thai freedom of expression activists are being disabled.

We have confirmed Giles Ji Ungpakorn, Andrew MacGregor Marshall, and Junya Lek Yimprasert, among others, have had their Facebook page profiles deleted by Facebook.

FACT readers will recall that from August to November 2011, Thai govt boasted in media releases it had blocked 90,000 Facebook pages for (you guessed it!) “lèse majesté”! Although there have been no further public announcements, we doubt Thai censors have been idle over the past six months.

Today’s page deletions by Facebook may well be part of a new govt get-tough policy in the wake of international media and human rights activists’ outrage over the conviction of Prachatai webmaster, Chiranuch Premchaiporn, for third-party comments.

After being blocked for seven months in 2007, Google quickly caved in by creating geolocational blocking for YouTube videos. Facebook has even less corporate integrity, as attested by privacy advocates, more kneepads and less Vaseline.

FACT did pretty well with FACTsite on WordPress until just a few weeks ago. FACTbook may easily be the next domino to fall in Thailand’s war on free expression.

Jamie Granato @rezound

01 Jun

i’m not on facebook is the new i don’t own a tv

Retweeted by Robert Guerra and 100+ others

CJ Hinke

Freedom Against Censorship Thailand (FACT)

A new low in the Land of Smiles

Erika Fry

Columbia Journalism Review: June 4, 2012



For 20 days in the 2010, a user comment, later deemed by Thai officials as offensive to the king, was posted to a message board on the Thai news website Prachatai. Last Wednesday, Chiranuch Premchaiporn, the Prachatai webmaster who failed to delete that comment in timely fashion was fined 20,000 baht ($635) and given an eight-month suspended prison sentence.

It could have been worse: Premchaiporn faced up to 20 years in prison for failing to quickly delete 10 such user comments. But that she removed nine of them fast enough— in less than 11 days—to satisfy Thailand’s bureaucratic sticklers should be little consolation.

We’ve written before about Thailand’s pernicious expression laws and the chilling effect they have on the press. Ranking 137th on Reporters Without Borders’s most recent Press Freedom Index, Thailand rates hardly better (and in some cases, worse) than its notorious neighbors—Burma, Laos, and Cambodia—due to its harsh lese majeste or royal defamation law, which punishes, usually with long jail terms, anyone who uses speech that could be interpreted as an insult to the royal family. In the past, this has included the authors of scholarly books. Policing of such speech has grown only more aggressive with Thailand’s political troubles and the proliferation of technology; in recent years, even mild and cryptic language has been interpreted as lese majeste.

But Wednesday’s verdict, which hinged on the interpretation of Thailand’s Computer Crimes Act—it criminizalizes “intentionally supporting or consenting to an offense … within a computer system,” ie hosting offensive content created by a third party— signals new problems, not just for content producers, but also for content providers like Prachatai, or like Facebook and Twitter. Not only will sites have to moderate user comments cautiously and quickly, observers in Thailand have noted websites may become targets for malicious commenters.

It’s perhaps not surprising then that Google, which in the past has cooperated with Thailand’s lese majeste law and blocked ‘offensive’ websites and YouTube videos on the government’s request, is pushing back this time. The company issued a statement calling Wednesday’s verdict a “threat to the potential of Thailand’s Internet economy.”

Though she was only convicted on one of 10 counts, convicting her for something she never wrote sends a clear message to the entrepreneurs and business leaders who run Internet platforms in Thailand that they can and will be penalized for the independent actions of users….

Telephone companies are not penalized for things people say on the phone and responsible website owners should not be punished for comments users post on their sites. Unfortunately, Thailand’s Computer Crimes Act is being used in this case to do just that.

Indeed, for Thailand, the verdict against Premchaiporn is a case of going from bad to worse.

Chiranuch, and all netizens, are now criminals in Thailand

Over 100 observers, supporters and media thronged Bangkok’s Criminal Court, including diplomatic representatives from the embassies to Thailand of at least eleven countries, to hear the final countdown for intrepid Thai journalist, Chiranuch Premchaiporn, on charges of lèse majesté.

Chiranuch, who was honoured in 2011 with the Courage in Journalism award by the International Women’s Media Foundation and with Human Right Watch’s Hellman/Hammett Award for journalists under threat. In 2012, Chiranuch was honoured as one of Time Magazine’s Women in the World: 150 Fearless Women,

Chiranuch faced down 10 counts of lèse majesté in a 15-day trial under Thailand’s Computer Crimes Act 2007 promulgated by a government by military coup d’etat. The webmaster was one of only a handful of accused to go head-to-head with Thai government and plead not guilty.

The 10 charges, each carrying a potential sentence of five years in prison, mitigated to ‘only’ 20 years because they involved a single law, did not originate with Chiranuch. Each of the charges resulted from a comment made pseudonymously to the public Prachatai webboard, meant to encourage a public conversation.

Testimony elicited that Thailand’s government censor, the ICT ministry, had previously requested of Chiranuch takedowns of materials they found objectionable. And she had always cooperated.

However, during the military coup period of intense political speculation, Pracharai found itself overwhelmed by a volume of thousands of public comments every day. The ICT ministry must have been similarly swamped because, by action or omission, no request was made to Prachatai for removal.

There may well have been sinister political actors at work to take down Prachatai. In any case, when martial law was invoked in April 2010 during extrajudicial murders by Thailand’s military, Prachatai was the first website to be deleted, resulting in a high-tech cat-and-mouse game as Prachatai struggled to remain available…and succeeded.

This may well have provided politicians the incentive to directly challenge Prachatai’s webmaster in a major, and unnecessary, daytime police raid resulting in the seizure of Prachatai’s servers and Chiranuch’s personal laptop.

As webboard comments were analysed 10 were found to be possible lèse majesté. However, the lèse majesté statutes of Thailand’s Criminal Code are very specific, engaging the precision of any democratic rule of law. The “crime” of lèse majesté means only one thing: to threaten, insult or defame Thailand’s monarchy.

Unfortunately for public prosecutors, none of these three were apparent in any of the comments made on Prachatai. In fact, the posters of all ten comments were personally identified and never prosecuted, save one: she was acquitted. Instead, government posted a bullseye on Chiranuch Premchaiporn.

Chiranuch’s seminal case involving freedom of expression and a free media became a cause célèbre for media and human rights activists worldwide. Suddenly, Thailand’s human rights record was under scrutiny with even the United Nations Special Rapporteur on Freedom of Expression weighing in in her favour.

The result was that Thai courts could not find her not guilty, imagining all kinds of demons in the closet just waiting to take advantage of any loophole in the laws, but nor could they sentence her to prison.

Today’s resulting verdict was both compromise and capitulation. Chiranuch was found not guilty of allowing nine of the webboard comments to remain for an extended period of time but guilty of one which remain unnoticed, and therefore unremoved, for 20 days. The judge reasoned that this omission must mean that the webmaster agreed with the comment.

In fact, webmasters are human. They need food and rest and entertainment and diversion and even holidays just like everyone.

If Chiranuch had been requested to take down this comment overlooked, no doubt she would have, as she had acquiesced to every single MICT request in the past.

The comment was similarly overlooked by the censors at the ICT ministry but, unfortunately, we did not see them so accused in court to defend their position.

Every intermediary in Thailand can now be charged on the flimsiest of pretexts to curb dissent. This can only be described as the next level in Thai government’s creation of a police state in which freedom of expression is just a dream. Thailand is the next Burma, complete with the military in firm control.

Chiranuch Premchaiporn was sentenced today to eight months in prison, reduced from one year, suspended due to her testimony on her own behalf which the court found useful in its deliberations, and a THB20,000 fine, reduced from THB30,000.

Judge Kampol’s ‘lenient’ decision was neither compromise nor capitulation reflecting the reality of the Internet as a tool for freedom of expression. The fact that Chiranuch did not win an outright acquittal is a barely-veiled threat against the rest of us.

Judge Kampol signalled netizens a clear message in his decision:

Chiranuch should never have been convicted on the words of another. Thai courts have now established a precedent in which we must all be our brothers’ keepers. Government is no longer required to act as policeman and censor, we are.

In expanding the definition of lèse majesté to personal culpability for the free speech of someone else, Chiranuch Premchaiporn was not the only person found guilty in Criminal Court today.

You and I, as netizens, can be charged thus at any given moment, with police raids and seizure of our computers at daybreak. We were all found guilty today. No doubt Thai government has thrown down a gauntlet to see more and more of us guilty tomorrow.

Criminal court, in the very best of circumstances, is a lonely place to be, a hyperreality in which one’s very freedom is at stake. It is great measure of Jiew’s courage to have faced this monster alone. She did it for freedom for all of us.

Jiew’s new freedom may not last long. She was arrested at Bangkok’s international airport on September 24, 2010 on her return from Google’s Internet at Liberty 2010 conference in Budapest. She stands accused of lèse majesté by Khon Kaen businessman Sunimit Jirasuk for readers’ comments appearing on Prachatai in April 2008. Chiranuch was charged using Articles 112, 116 and the Computer Crimes Act.

Chiranuch Premchaiporn is waiting trial on THB 200,000 bail and still faces 20 years in prison.

CJ Hinke

Freedom Against Censorship Thailand (FACT)

[CJ Hinke of FACT comments: Of all the media and NGO statements on Jiew’s guilty verdict, this one is the most important. Important, of course, not only because of what sentiment it expresses but because it is thoughtfully expressed in both Thai and English and its provenance. Google is pretty much a country unto itself and perhaps even more important than our pitiable nationalisms. Google Thailand could be the next to fall to Thai govt repression.[

A threat to the potential of Thailand’s Internet economy – การคุกคามต่อระบบเศรษฐกิจอินเตอร์เน็ตที่มีศักยภาพของประเทศไทย

Ross LaJeunesse, Head of Public Policy, Asia Pacific

Official Google Thailand Blog: May 30, 2012



Please scroll  for English below

ธุรกิจนับล้านไม่ว่าจะขนาดเล็ก กลางหรือขนาดใหญ่ทั่วประเทศไทยเติบโต เจริญรุ่งเรืองและมีความหวังจากการทำให้ธุรกิจออนไลน์ เรื่องราวความสำเร็จจากอินเตอร์เน็ตของประเทศไทยที่ผมได้พบเห็นเป็นการบันดาลใจอย่างแท้จริง – จากนักตกแต่งบ้านที่่ใช้เว็บไซต์ฟื้นฟูธุรกิจที่เสียหายจากเหตุการณ์น้ำท่วม ไปจนถึงผู้ผลิตชุดกีฬาและอุปกรณ์กีฬามวยไทยที่สร้างปรากฎการณ์เผยแพร่วัฒนธรรมที่โดดเด่นของไทยไปสู่ตลาดโลกได้อย่างงดงาม

มีเรื่องราวดีๆ อีกมากมายของคนไทยและธุรกิจไทยที่ประสบความสำเร็จจากโลกออนไลน์ในลักษณะนี้ ซึ่งนี่เป็นแค่ตัวอย่างเพียงหยิบมือของศักยภาพที่มีอยู่ในประเทศไทย แต่น่าเสียดายที่อนาคตของอินเตอร์เน็ตในประเทศไทยกำลังมีการคุกคามอย่างร้ายแรงอันหนึ่งเกิดขึ้น

วันนี้มีการประกาศคำพิพากษาของคดีหนึ่งที่เกิดขึ้นในศาลไทยที่กำลังวิ่งสวนทางกับความน่าตื่นเต้นของประเทศและบทบาทที่สำคัญที่จะนำมาซึ่งเสรีภาพ การเปิดกว้างและความรุ่มรวยของอินเตอร์เน็ตมาสู่ชีวิต เรื่องย่อๆ ของกรณีนี้คือการที่ผู้หญิงไทยคนหนึ่งที่เปิดเว็บไซต์ถูกตัดสินจำคุกเป็นเวลา 8 เดือน โดยให้รอลงอาญาเป็นเวลา 1 ปี ด้วยข้อหา มีเจตนาจงใจสนับสนุนหรือยินยอมให้มีข้อความที่เป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญาที่มีผู้โพสต์ไว้ ปรากฏอยู่ในเว็บไซต์ ซึ่งเธอได้ลบข้อความนั้นออกหลังจากที่เธอรับรู้ การตัดสินจำคุกเธอจากสิ่งที่เธอไม่เคยเขียนส่งสาส์นถึงผู้ประกอบการและนักธุรกิจชั้นนำที่ทำธุรกิจบริการอินเตอร์เน็ตแพลต์ฟอร์มในประเทศไทยว่าพวกเขาอาจหรือถูกลงโทษอย่างรุนแรงจากการกระทำของผู้ใช้

การตัดสินครั้งนี้เป็นแบบอย่างที่น่ากังวลอย่างมากเพราะว่าอินเตอร์เน็ตแพลตฟอร์มหรือที่อ้างถึงบ่อยๆ ว่า “ตัวกลาง” เป็นเครื่องมือและเว็บไซต์ที่พวกเราหลายๆ คนใช้อยู่ทุกวันเพื่อเชื่อมโยงกับเพื่อนฝูง ครอบครัว และลูกค้าทั่วโลก เช่น เครือข่ายสังคม ตลาดออนไลน์และเว็บสนทนาต่างๆ เหล่านี้เป็นฐานรากของเว็บทั้งสิ้น

ลองจินตนาการดูว่าหากพรุ่งนี้บริการออนไลน์ทั้งหลายที่คุณใช้อยู่ปิดลงเพราะว่าเจ้าของบริการเหล่านั้นเกรงการถูกจำคุกเพราะเห็นความเสี่ยงที่มีมากกว่าสิ่งที่จะได้กลับมา เราไม่เพียงแต่จะเสียบริการที่เราชอบหรือต้องใช้งาน เราอาจต้องเสียความสามารถที่จะมีส่วนร่วมกับบทสนทนากับคนทั่วโลก และนั่นเป็นหัวใจและวิญญาณของอินเตอร์เน็ต เชื่อมโยงกับคนทั้งโลก สร้างสรรค์นวัตกรมและรับประสบการณ์จากโอกาสที่มีอยู่ในหลายๆ ประเทศที่มีระบบเศรษฐกิจดิจิตอลประกอบอยู่อย่างแนบแน่น

อินเตอร์เน็ตเชื่อมเราเข้ากับความคิดของเรา เสรีภาพและการเปิดกว้างของอินเตอร์เน็ตทำให้เรามั่นใจว่าความคิดที่ยอดเยี่ยม ความคิดที่จุดประกายให้เกิดนวัตกรรมและมีศักยภาพในการเปลี่ยนโลกของเราไปสู่โลกที่ดีกว่าจะมีพื้นที่ให้คนได้เห็น ให้ได้ยินและให้ได้แบ่งปัน

บริษัทผู้ให้บริการโทรศัพท์ไม่ถูกลงโทษจากบทสนทนาของผู้ใช้โทรศัพท์ ในขณะเดียวกันเจ้าของเว็บไซต์ที่มีความรับผิดชอบไม่ควรได้รับการลงโทษจากความเห็นของผู้ใช้ที่ไปโพสต์บนเว็บไซต์นั้นๆ แต่ พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ กำลังถูกใช้เพื่อการนี้

พ.ร.บ. คอมพ์ฯ ยับยั้งการเกิดของนวัตกรรมและตัดโอกาสการลงทุนในประเทศที่มีคนที่เปี่ยมไปด้วยศักยภาพ เราเข้าใจดีว่าเรื่องนี้ไม่่ใช่เรื่องธรรมดาๆ เรื่องนี้ซับซ้อนและหลายๆ ครั้งก็ไม่อาจชี้ชัดไปได้ว่าผิดหรือถูก แต่หากมีความโปร่งใสในกฏระเบียบเกี่ยวกับการระบุให้ชัดเจนและการดำเนินการกับเนื้อหาที่ไม่ถูกกฎหมายประเทศไทยจะก้าวไปข้างหน้าสู่เสรีภาพและการเปิดกว้างของอินเตอร์เน็ต และนั่นเป็นการช่วยให้คนไทยหลายล้านคนตั้งแต่เจ้าของกิจการขนาดเล็ก นักเรียน นักศึกษาไปถึงข้าราชการเชื่อมโยงกับคนทั้งโลกได้ และช่วยระบบเศรษฐกิจไทยให้เติบโตต่อไป

Google มุ่งมั่นกับประเทศไทยและผู้ใช้ชาวไทย เราปรารถนาที่จะอยู่ในประเทศไทยในระยะยาว และเราหวังที่จะเห็นอนาคตอันสดใสที่ให้เราทั้งหมดได้เชื่อมโยงกัน


Millions of small, medium and large businesses across Thailand have found growth, prosperity and hope by going online.  The Internet success stories I have seen from Thailand have been truly inspiring – from the home decorator who used the web to rebuild his business after the floods, to the maker of customized Muay Thai gear that found a global market for one-of-a-kind pieces of Thai culture.

There are many more stories just like these, of Thai people and businesses finding success online, and this is just the tip of the iceberg of Thailand’s potential – but, unfortunately, a serious threat has emerged to the future of the Internet in Thailand.

Today, a decision was made in a Thai courtroom that runs counter to the country’s exciting and important role in bringing a free, open and prosperous Internet to life.  To summarise the case quite simply – a Thai woman who runs a website has been fined and sentenced to eight months in prison (though that sentence has been suspended) for offensive comments left on her site by users, comments that she removed once notified.  Though she was only convicted on one of ten counts, convicting her for something she never wrote sends a clear message to the entrepreneurs and business leaders who run Internet platforms in Thailand that they can and will be penalized for the independent actions of users.

The precedent set by this decision is deeply concerning because Internet platforms, often referred to as ‘intermediaries’ – basically, the tools and sites many of us use every day to connect with friends, family and customers around the world, such as social networks, online marketplaces and web forums – are the foundation of the web.

Imagine if tomorrow your favorite online services decide to shut down because their owners, fearing prison time, start seeing the risks as far outweighing potential returns.  We would not just lose the services we love or rely on, we would lose our ability to connect with the world, to innovate and to experience the opportunities available in countries that embrace the digital economy.

The Internet connects us and our ideas.  A free and open Internet ensures that great ideas, the ones that spark innovation and have the potential to change our world for the better, have a platform to be seen, heard and shared.

Telephone companies are not penalized for things people say on the phone and responsible website owners should not be punished for comments users post on their sites.  Unfortunately, Thailand’s Computer Crimes Act is being used in this case to do just that.

The Computer Crimes Act stifles innovation and deters investment in a country and a people full of potential.  We understand this is not simple.  It is complicated and it is often not black and white.  But if there were transparent rules about how to identify and react  to unlawful content,  Thailand will have a more free and open Internet and in doing so, allow millions of Thais, from small business owners to students to civil servants, to connect with the world and grow the Thai economy.

Google is committed to Thailand and our Thai users.  We are here for the long term.  And we look forward to a future that keeps all of us connected.

โดย รอส ลาเจอร์เนส หัวหน้าฝ่ายนโยบายสาธารณะ ประจำภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก

ประเทศไทย: คำพิพากษาที่สำคัญอย่างยิ่งในคดีที่เกี่ยวกับเสรีภาพในการแสดงออก

ประเด็น: เสรีภาพในการแสดงออก อิสรภาพทางอินเตอร์เน็ต ผู้ต่อสู้เพื่อปกป้องสิทธิมนุษยชน

เรียน กัลยาณมิตร

เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 2555 ศาลอาญา กรุงเทพฯ ได้อ่านคำพิพากษาคดีหมายเลขดำที่ 1667/2553 โดย น.ส.จีรนุช เปรมชัยพร ถูกกล่าวหาว่า กระทำความผิดต่อพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ.2550 น.ส.จีรนุช อายุ 44 ปี เป็นเว็บมาสเตอร์ เว็บไซต์ประชาไท สำนักข่าวอิสระทางอินเตอร์เน็ต ซึ่งทำหน้าที่เป็นเวทีแลกเปลี่ยนข่าวสารที่สำคัญ รวมทั้งการแลกเปลี่ยนความเห็นและการถกเถียงประเด็นต่าง ๆ ในช่วงกว่าเจ็ดปีที่ผ่านมาในประเทศไทย ข้อกล่าวหาต่อเธอเกิดขึ้นเนื่องจาก การที่เธอถูกกล่าวหาว่า ไม่สามารถลบข้อความที่หมิ่นต่อสถาบันพระมหากษัตริย์ ออกจากเว็บบอร์ดประชาไทได้เร็วเพียงพอ ศาลมีคำพิพากษาว่า น.ส.จีรนุชมีความผิด หนึ่งกระทง จากสิบกระทงตามข้อกล่าวหา และตัดสินจำคุกเป็นเวลาหนึ่งปี และปรับ 30,000 บาท แต่เนื่องจากในทาพิจารณาทางนำสืบของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา และไม่ปรากฏว่า จำเลยเคยได้รับโทษจำคุกมาก่อน จึงมีเหตุให้ลดโทษจำคุกเหลือเพียงแปดเดือน โทษจำคุกให้รอการลงอาญาไว้ และให้ลดค่าปรับเหลือเพียง 20,000 บาท

คณะกรรมาธิการสิทธิมนุษยชนแห่งเอเชีย (Asian Human Rights Commission – AHRC) ยินดีต่อข่าวที่ น.ส.จีรนุชจะไม่ต้องถูกจำคุก และยังคงสามารถทำงานที่สำคัญที่ประชาไทต่อไปได้ ทำให้มีพื้นที่สำหรับเสรีภาพในการแสดงออกในประเทศไทยต่อไป แต่เราก็รู้สึกผิดหวังอย่างยิ่งต่อผลในเชิงคุกคามต่อเสรีภาพในการแสดงออกและสิทธิมนุษยชน เนื่องจากศาลตัดสินว่าจำเลยมีความผิดในคดีนี้

ตลอดช่วงของคดี เรากังวลต่อการใช้พรบ.คอมพิวเตอร์ฯ ที่มีเนื้อหากำกวมเพื่อควบคุมเสรีภาพในการแสดงออก ซึ่งไม่เพียงเอาผิดทางอาญาต่อบุคคลที่เขียนหรือส่งข้อความ ภาพ หรือวีดิโอทางอินเตอร์เน็ตเท่านั้น แต่ยังเอาผิดด้วยอัตราโทษเดียวกันกับผู้ให้บริการอินเตอร์เน็ต อย่างเช่นผู้ดูแลเว็บบอร์ด ด้วย ตามมาตรา 14 พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ.2550 บุคคลใดก็อาจถูกจำคุกเป็นเวลาห้าปีได้ถ้าถูกพบว่านำเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ซึ่ง “ข้อมูลคอมพิวเตอร์อันเป็นเท็จ โดยประการที่น่าจะเกิดความเสียหายต่อความมั่นคงของประเทศ หรือก่อให้เกิดความตื่นตระหนกแก่ประชาชน…ข้อมูลคอมพิวเตอร์ใด ๆ อันเป็นความผิดเกี่ยวกับความมั่นคงแห่งราชอาณาจักร หรือความผิดเกี่ยวกับการก่อการร้ายตามประมวลกฎหมายอาญา” ตามมาตรา 15 ผู้ให้บริการผู้ใดจงใจสนับสนุนหรือยินยอมให้สนองจุดประสงค์ดังกล่าว ต้องระวางโทษเช่นเดียวกับผู้กระทำความผิดตามมาตรา 14 ดังกรณีของน.ส.จีรนุช นั้น ถือเป็นความผิดฐานหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ตามมาตรา 112 ประมวลกฎหมายอาญาที่ว่า “ผู้ใดหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้าย พระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาท หรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่สามปีถึงสิบห้าปี” ในคดีของน.ส.จีรนุช เปรมชัยพร พนักงานอัยการอ้างว่า เธอน่าจะสามารถลบข้อความที่หมิ่นสถาบันฯ ได้เร็วกว่านี้ และเหตุที่ไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ จึงถือเป็นความผิดตามพรบ.คอมพิวเตอร์ฯ

ประเด็นสำคัญของทั้งฝ่ายอัยการและจำเลยในคดีนี้ ได้แก่ การกำหนดนิยามว่า การกระทำใดที่ถือเป็นการ “จงใจสนับสนุนหรือยินยอม” และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง การกำหนดระยะเวลาที่เหมาะสมให้มีการลบข้อความในเว็บบอร์ดที่เป็นปัญหา ในคำพิพากษาฉบับย่อ ซึ่งมีการนำมาเผยแพร่ในเว็บไซต์ประชาไท ผู้พิพากษาในคดีนี้ ได้ให้ความเห็นต่อการประเมินระยะเวลาที่เหมาะสมดังกล่าว โดยในคำพิพากษาศาลมีการระบุว่า จากข้อความที่ถูกกล่าวหาว่าหมิ่นฯ 10 ข้อความ จำเลยสามารถลบ 9 ข้อความดังกล่าว ได้ภายในเวลา 1 – 11 วัน ซึ่งแสดงให้เห็นว่า น.ส.จีรนุชไม่ได้จงใจสนับสนุน หรือยินยอม ให้มีข้อความดังกล่าว ในส่วนของข้อความที่ 10 ที่ค้างอยู่ในระบบเป็นเวลา 20 วัน ก่อนจะถูกลบออก ศาลพิจารณาเห็นว่า เป็น “ความยินยอมโดยปริยาย” ด้วยความเห็นดังกล่าว ศาลจึงตัดสินว่า น.ส.จีรนุชมีความผิดในข้อหาละเมิดต่อพรบ.คอมพิวเตอร์ฯ

ในส่วนของ Google มีการออกแถลงการณ์ภายหลังศาลมีคำพิพากษา เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 2555 โดยระบุว่า พรบ.คอมพิวเตอร์ฯ เป็นภัยคุกคามต่อสื่ออินเตอร์เน็ตเสรีและเปิดเผยในประเทศไทย ทั้งนี้เพราะไม่มีการกำหนด “หลักเกณฑ์อย่างโปร่งใสในการจำแนก และให้แนวทางปฏิบัติต่อเนื้อหาที่ผิดกฎหมาย” แม้ว่า ระบบกฎหมายไทยจะไม่มีลักษณะยึดตามบรรทัดฐานคำตัดสิน แต่คำพิพากษาในครั้งนี้ทำให้น่าจะเริ่มมีกระบวนการจัดทำเนื้อหาที่ชัดเจนมากขึ้นของพรบ.คอมพิวเตอร์ฯ หากพิจารณาจากคำตัดสินของศาล ถือได้ว่า การลบข้อความที่หมิ่นเหม่ภายในระยะเวลาไม่เกิน 11 วัน เป็นการกระทำที่ยอมรับได้และชอบด้วยกฎหมาย แต่ถ้าเป็นระยะเวลา 20 วัน ถือว่า ไม่อาจยอมรับได้และเป็นความผิดทางอาญา แต่ในขณะเดียวกันคำตัดสินของศาลครั้งนี้ ก็ชี้ให้เห็นความไม่ชัดเจนของการจำแนกประเภทการกระทำว่าเป็น “ความยินยอมโดยปริยาย” แม้ว่า เนื้อหาของพรบ.คอมพิวเตอร์ฯ จะกล่าวถึงการจงใจสนับสนุนและความยินยอม แต่การที่ศาลจำแนกว่า มี “ความยินยอมโดยปริยาย” สะท้อนให้เห็นว่า ไม่ว่าความยินยอมจะเป็นการกระทำโดยเปิดเผยหรือไม่เปิดเผยก็ดี ย่อมไม่ถือเป็นสาระสำคัญตามหลักกฎหมายดังกล่าว

นอกจากนี้ ในคำพิพากษาฉบับย่อได้กล่าวถึงประเด็นเสรีภาพในการแสดงออก ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับคดีนี้ ซึ่งตาม ข้อ 19 แห่งกติการะหว่างประเทศ ว่าด้วย สิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง (International Covenant on Civil and Political Rights – ICCPR) ซึ่งประเทศไทยเป็นภาคี กำหนดว่า

“1. บุคคลทุกคนมีสิทธิที่จะมีความคิดเห็นโดยปราศจากการแทรกแซง
2. บุคคลทุกคนมีสิทธิในเสรีภาพแห่งการแสดงออก สิทธินี้รวมถึงเสรีภาพที่จะแสวงหา รับ และเผยแพร่ ข้อมูลข่าวสารและความคิดทุกประเภท โดยไม่คำนึงถึงพรมแดน ทั้งนี้ ไม่ว่าด้วยวาจาเป็นลายลักษณ์อักษร หรือการตีพิมพ์ ในรูปของศิลปะ หรือโดยอาศัยสื่อประการอื่น ตามที่ตนเลือก
3. การใช้สิทธิตามที่บัญญัติในวรรค 2 ของข้อนี้ ต้องมีหน้าที่และความรับผิดชอบพิเศษควบคู่ไปด้วย การใช้สิทธิดังกล่าวอาจมีข้อจำกัดในบางเรื่อง แต่ทั้งนี้ข้อจำกัดนั้นต้องบัญญัติไว้ในกฎหมายและจำเป็นต่อ
(ก) การเคารพในสิทธิหรือชื่อเสียงของบุคคลอื่น
(ข) การรักษาความมั่นคงของชาติ หรือความสงบเรียบร้อย หรือการสาธารณสุข หรือศีลธรรมของประชาชน”

แม้ว่า ศาลจะไม่ระบุถึงข้อ 19 ของกติกาฯ ข้างต้นเลย แต่ในคำพิพากษาฉบับย่อ มีประเด็นเกี่ยวข้องกับ ข้อ (3) (ข) ดังนี้

“ศาลก็ยอมรับว่า สิทธิเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น เป็นสิทธิขั้นพื้นฐานของพลเมือง ซึ่งให้การรับรองและคุ้มครองไว้ในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยทุกฉบับ เพราะเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นสะท้อนถึง ธรรมาภิบาล และความเป็นประชาธิปไตย ของประเทศหรือองค์กรนั้นๆ การวิพากษ์วิจารณ์จากประชาชนทั้งด้านบวกและด้านลบแล้ว ย่อมเป็นโอกาสในการนำไปปรับปรุงประเทศ องค์กร และตนเองให้ดียิ่งๆขึ้น แต่เมื่อจำเลยเปิดช่องทางให้มีการแสดงความคิดเห็นในระบบคอมพิวเตอร์ ที่จำเลยเป็นผู้ให้บริการ และอยู่ในความดูแลของจำเลย จำเลยย่อมมีหน้าที่ในการตรวจสอบข้อคิดเห็นหรือข้อมูล ที่อาจกระทบกระเทือนถึงความมั่นคงของประเทศรวมทั้งเสรีภาพของผู้อื่นที่ต้องเคารพเช่นกัน (เมื่อปรากฏว่า มีการนำข้อคิดเห็นที่หมิ่นเหม่ลงในระบบคอมพิวเตอร์ที่อยู่ในความควบคุมของจำเลย) จำเลยจึงมิอาจอ้างถึงสิทธิเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นดังกล่าว เพื่อให้หลุดพ้นจากความรับผิดได้”

แม้ว่า คำพิพากษาข้างต้นจะไม่มีสิ่งใดคลุมเครือ แต่บรรดาผู้ดูแลเว็บบอร์ด บรรณาธิการ ผู้ให้บริการ และบุคคลอื่นใด ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับ มาตรา 15 ของพรบ.คอมพิวเตอร์ฯ จะต้องเฝ้าระวังกับภัยคุกคามต่อความมั่นคงแห่งชาติที่เกิดจาก ข้อเขียน ความเห็นที่ส่งเข้ามา หรือการใช้บริการของตนของบุคคลใดก็ตาม สิ่งที่ยังคงไม่ชัดเจน ได้แก่ การกำหนดวิธีการโดยละเอียด เพื่อจำแนกว่า ข้อความใดในเว็บบอร์ดประชาไท เป็นภัยคุกคาม ต่อความมั่นคงแห่งชาติ หรืออิสรภาพของบุคคลอื่น ช่องว่างที่ยังคงไม่มีการอธิบายดังกล่าว ส่งผลให้การควบคุม จำกัด เสรีภาพในการแสดงออก และการละเมิดสิทธิมนุษยชน ที่เกี่ยวข้องเกิดขึ้นได้ต่อไป ประเด็นสำคัญ ได้แก่ ศาลจะต้องกำหนดแนวปฏิบัติที่ชัดเจนเกี่ยวกับความหมายของความมั่นคงแห่งชาติ และภัยคุกคามที่เกี่ยวข้อง

ตามข้อเท็จจริงข้างต้น คณะกรรมาธิการสิทธิมนุษยชนแห่งเอเชียเรียกร้องรัฐบาลไทย ให้อธิบายคำพิพากษาของศาล และเหตุผลที่อยู่เบื้องหลัง เมื่อพิจารณาถึงพันธกรณีที่มี ตามข้อ 19 แห่งกติการะหว่างประเทศ ว่าด้วย สิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง ในเวลาเดียวกัน เมื่อพิจารณาถึงภัยคุกคามอย่างต่อเนื่องต่อเสรีภาพ คณะกรรมาธิการสิทธิมนุษยชนแห่งเอเชียขอแสดงความยินดีต่อ น.ส.จีรนุช เปรมชัยพร และเว็บไซต์ประชาไท สำหรับโอกาสที่จะทำงานต่อไปเพื่อสนับสนุนการได้มาซึ่งสิทธิมนุษยชนอย่างเต็มที่ในประเทศไทย ข้อกล่าวหาล่าสุด และบทลงโทษ ตามมาตรา 112 และพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ สะท้อนให้เห็นว่า งานของพวกเขามีความจำเป็นมากยิ่งกว่ายุคใด ๆ

สำหรับข้อมูลเพิ่มเติม โปรดดู:
คำพิพากษาฉบับย่อ: เปิดคำพิพากษาฉบับย่อ ผอ.ประชาไท: มาตรฐาน ตัวกลาง-เสรีภาพ-ความมั่นคง
เว็บเพจของคณะกรรมาธิการสิทธิมนุษยชนแห่งเอเชีย ว่าด้วย กรณีน.ส.จีรนุช เปรมชัยพร: http://www.humanrights.asia/campaigns/chiranuch-prachatai)

# # #

เกี่ยวกับ AHRC: คณะกรรมาธิการสิทธิมนุษยชนแห่งเอเชียเป็นองค์กรพัฒนาเอกชนระดับภูมิภาคที่ติดตามสถานการณ์สิทธิมนุษยชนในเอเชีย จัดทำข้อมูลการละเมิดสิทธิ และรณรงค์ให้มีการปฏิรูประบบยุติธรรมและสถาบันเพื่อประกันการคุ้มครองและส่งเสริมสิทธิเหล่านี้ คณะกรรมาธิการมีที่ตั้งอยู่ที่ประเทศฮ่องกงและก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 2527


Get every new post delivered to your Inbox.

Join 329 other followers