Thailand’s Massive Internet Censorship
Pavin Chachavalpongpun
Asia Sentinel: July 22, 2010
http://www.asiasentinel.com/index.php?option=com_content&task=view&id=2601&Itemid=185
|
Global Voices Advocacy (GVD), a global anti-censorship network of bloggers and online activists, has launched a shocking report that Thailand has blocked at least 113,000 websites deemed to pose a threat to national security. With its objective to defend free speech online, Global Voices revealed that Thailand’s Ministry of Information and Communication Technology (MICT) and the Centre for the Resolution of Emergency Situations (CRES) admitted to blocking 48,000 websites in May this year, 50,000 in June and July and adding 500 more per day. Asia Sentinel has been blocked intermittently in Thailand over stories critical of the political crisis in the country. Meanwhile, Freedom against Censorship Thailand (FACT), whose website has also been blocked, conducted its own extensive testing across Thai Internet service providers (ISPs). It found that ISPs blocked at least a further 15,000. GVD has already criticized the government’s policy on curbing freedom of media and called Thailand an “Internet Desert” approaching leaders’ paranoia in Burma and North Korea. Almost all blocked websites were accused of breaching Thailand’s infamous lèse-majesté law. Lèse-majesté, or the crime of injury to the royalty, is defined by Article 112 of the Thai Criminal Code, which states that defamatory, insulting or threatening comments about the king, queen and regent are punishable by three to 15 years in prison. On top of this, the information ministry announced a blacklist of 200 persons banned from posting to the Internet. This restriction was undefined but presumably all sites bearing these names will be blocked. This list includes former Minister of the Prime Minister’s Office and Thaksin’s confidante Jakrapob Penkair, and Chulalongkorn University Professor Giles Ji Ungpakorn. Early this month (July), the Department of Special Investigation, which handles cases involving plots to overthrow the monarchy, also set up nine teams to improve efficiency in dealing with the anti-monarchy network. The Abhisit government has long battled with the so-called anti-monarchy movement. Dangerously, the battle has opened doors for lèse-majesté law to be abused, ironically by the royalists themselves. In July 2009, Laksana Kornsilpa, a critic of Thaksin, filed a lèse-majesté complaint against the Foreign Correspondents’ Club of Thailand (FCCT) entire board of 13 members for providing platform for anti-monarchy campaign. She referred to Jakrapob’s controversial talk at the FCCT in August 2007. The content of his talk cannot be revealed since the revelation can be considered a breach of the lèse-majesté law. Human rights groups have voiced their concerns about the arbitrary use of lèse-majesté. They say they believe the law has been employed as the government’s weapon to silence the opposition. So far, it has effectively built up a climate of fear under which those who possess dissenting views now resort to practicing self-censorship as they express their political opinions. The murky investigation/prosecution process has also added up to the intensity of fear. Nobody really knows about how many sets of blacklists the Thai authorities have been making. Who is indeed responsible for cases involving the violation of lèse-majesté law? The police? The DSI? The MICT? The Foreign Ministry (for the crime committed outside Thailand)? Or the Immigration Office? The punishment is also getting harsher since the state authorities have defined the threat to monarchy so closely with the concept of national security. “In Thailand, the monarchy is not only a symbolic institution. It is the pillar of national security,” said Pirapan Salirathavibhaga, a former judge. “Whatever is deemed as affecting the monarchy must be treated as a threat to national security.” So far, the blocking of websites has further deepened the politicization of the monarchy and served to damage, not safeguard, the institution. Social critic and lèse-majesté case defendant Sulak Sivaraksa said: “The problem of abusing the lèse-majesté law is now utterly messy. The fact that leading world intellectuals like Noam Chomsky and others have petitioned to Abhisit to reform the law is a testimony to it.” Blocking websites will prove to be futile since the world of Internet is borderless. How many websites have to be closed down in order to protect national security? In reality, the government’s latest move is likely to hinder its own effort to achieve reconciliation. The government may argue that some websites with malicious intent must be banned. But exploiting lèse-majesté law to undermine political opponents will further deepen social injustice and aggravate hatred that has prevailed in the Thai society. Pavin Chachavalpongpun is a Fellow at the Institute of Southeast Asian Studies. This is his personal view. |
คุกไซเบอร์ สุภิญญา กลางณรงค์
Thai Post: 11 กรกฎาคม 2553
http://thaipost.net/tabloid/110710/24684
แม้ว่าอินเทอร์เน็ตจะเป็นสื่อใหม่ท้าทายและก็ดูเป็นภัยคุกคามอำนาจรัฐ เอาเข้าจริงแล้วถ้าสังคมนั้นยังไม่ได้มีดีกรีของการตรวจสอบถ่วงดุลดีพอ การใช้อำนาจรัฐยังไม่มีการตรวจสอบที่ดีพอ สุดท้ายรัฐเองก็ใช้อินเทอร์เน็ตเป็นเครื่องมือในการไล่ล่าและตามหาคนที่คิดต่างกับรัฐได้ง่ายขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำไป…ท้ายที่สุดคุณจะจับไหวเหรอ เป็นร้อยเป็นพันคนจะสร้างคุกไหวเหรอ นอกจากจะสร้างคุกไซเบอร์ จำกัดในโลกออนไลน์ ห้ามเล่นเน็ต ถ้าจับได้แค่บางคนมันก็ไม่ได้ผลอยู่ที่ดี คนที่ถูกจับก็เป็นเหยื่อ
ถ้ารัฐจะบอกว่าประชาชนไม่มีเสรีภาพ เรื่องนี้ก็ต้องพูดกับเขาตรงๆ ไปเลยว่าคุณอาจจะถูกจับได้ เพราะว่าเราสืบค้นแบบนี้ๆ คุณไม่มีความเป็นนิรนามนะ คุณไม่มีเสรีภาพที่แท้จริง ประชาชนชนส่วนหนึ่งเขาจะได้รู้และเขาจะได้ไม่ทำ ก็บอกเขาว่าประเทศเรายังไม่พร้อมพอที่จะเป็นสังคมเปิด เราจะได้ยอมรับว่าเราอยู่ในสังคมที่มีขีดจำกัด และ protect ตัวเองได้ แต่ทุกวันนี้มันอึมครึม มุมหนึ่งเราจะประชาธิปไตย เราก็มีเสรีภาพนะ แต่ว่าใช้ในนามของความมั่นคง มันเลยคลุมเครือ
ในโลกออนไลน์วันดีคืนดีเราอาจจะถูกเสียบประจานโดยไม่รู้ตัว เมื่อจู่ๆ เปิดเฟซบุ๊กแล้วเจอหน้าตัวเองพร้อมที่อยู่ เบอร์โทรศัพท์ แถมด้วยข้อความเรียกร้องให้สังคมช่วยกันแซงก์ชั่น นี่เองทำให้เหล่าชาวเฟซบุ๊กต้อง Skip เพื่อนไปหลายคน เลือกที่จะคุยกับคนที่มีความคิด-อุดมการณ์เดียวกัน ไม่เช่นนั้นจะกลายเป็น เหยื่อ ของขบวนการไล่ล่าผู้ที่คิดไม่ตรงกับรัฐ…มาร์ค เอเอฟ น่าจะเป็นเคสล่าสุด แต่บังเอิญว่ากระแสมันตีกลับ คะแนนโหวตดันพุ่ง (ถ้าไม่มีข้อสงสัยว่าเป็นแผนโปรโมต นี่ก็คือการแสดงออกของเสรีภาพที่ถูกกดทับของคนเสื้อแดง)
สุภิญญา กลางณรงค์ รองประธานคณะกรรมการรณรงค์เพื่อการปฏิรูปสื่อ (คปส.) ที่หันมาเคลื่อนไหวเสรีภาพสื่ออิเล็กทรอนิกส์ในนามเครือข่ายพลเมืองเน็ต ขอทวิตถึงรัฐว่าการไล่ปิดไล่จับไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา เพราะท้ายที่สุดก็ไม่สามารถปิดกั้นได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ยกเว้นว่าจะเลือกเป็นเผด็จการเต็มรูปแบบ
ขบวนการไล่ล่าออนไลน์
“หลังจากไม่ได้สอนที่มหิดลประมาณต้นปี 2551 ก็กำลังตัดสินใจว่าจะไปเรียนต่อปริญญาเอกดีหรือว่าจะทำอะไรดี พอดีกลุ่มเพื่อนๆ ที่เราติดต่อกับกลุ่มพลเมืองเน็ตอยู่แล้ว ตั้งแต่ที่มีประกาศ พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ 2550 ซึ่งก็เป็นงานสืบเนื่องจาก คปส.ด้วย ประกอบกับการควบคุมอินเทอร์เน็ตมันหนักขึ้นเรื่อยๆ และมันมีเคสคนถูกจับ เราก็รู้สึก sensitive มาก เพราะเราเคยถูกฟ้อง แต่เราไม่เคยติดคุก ก็เห็นคนถูกจับเพราะอินเทอร์เน็ต ซึ่งหลายเคสที่ไปตามเขาก็เป็นประชาชนทั่วไป ใช้ชีวิตปกติ แต่พอออนไลน์เขาจะเป็นอีกแบบหนึ่งที่เรียกว่าอัตลักษณ์ออนไลน์ คือมุมหนึ่งเราก็มองว่าเป็นการแสดงออกของคนในสังคม เป็นการระบายออก จะถูกผิดค่อยว่ากัน แต่เขาระบายออกโดยที่เขาไม่รู้ว่าเขาจะถูกจับได้ เพราะเขาเข้าใจมาตลอดว่าสื่ออินเทอร์เน็ตเป็นเรื่องนิรนาม เราก็สนใจศึกษาเรื่องนี้ อินเทอร์เน็ตมันเป็นสื่อใหม่ หรือมันเป็นสื่อมวลชน หรือมันเป็นโลกหรือมันเป็นพื้นที่ส่วนตัว หรือพื้นที่สาธารณะ ในเรื่องเสรีภาพเราจะใช้แบบสื่อเก่าได้ไหม การกำกับดูแลจะแบบไหนอย่างไร และสุดท้ายความเป็นนิรนามที่บอกว่ามีเสรีภาพมากมันจริงหรือเปล่า ส่วนตัวมีความคิดว่าการแสดงออกทางความคิดไม่ใช่อาชญากรรมร้ายแรง มันน่าจะมีวิธีอย่างอื่นที่จะแก้ปัญหากันได้ เพราะเราคิดว่าเรื่องอะไรในสังคมที่มันเกินไปไม่เหมาะสมมันน่าจะมีวิธีอื่นดีกว่าการจับคนเข้าคุก ก็มาเจอกับเพื่อนๆ หลายคนที่เป็นบล็อกเกอร์ สฤณี อาชวานันทกุล อาทิตย์ สุริยะวงศ์กุล เมื่อก่อนเราไม่เคยเป็นบล็อกเกอร์ ตอนหลังก็เริ่มเป็น ก็เลยทำโปรเจ็กต์ที่จะติดตาม พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์เรื่อยมา”
“อินเทอร์เน็ตนี่มีคนเคยเปรียบเทียบว่าเป็นนวัตกรรมที่มันท้าทายสังคมมาก มันเป็นตัวป่วนสังคมก็ว่าได้ แต่ว่าในความเป็นตัวป่วนนั้นมันก็มีคุณค่าของมัน และโดยเฉพาะมันเป็นตัวป่วนท้าทายมาตรฐานทุกอย่างหมดเลย อำนาจ มาตรฐานจารีตประเพณี กรอบส่วนตัวส่วนรวมมันเบลอไปหมดด้วยนวัตกรรมอินเทอร์เน็ต แต่ว่ามันก็สร้างสรรค์หลายอย่าง มันดูทำให้โลกนี้ปั่นป่วน แต่มันก็มีคุณูปการหลายอย่าง ขึ้นอยู่กับว่าเราจะอยู่กับมันอย่างไร เพราะในอนาคตมันจะมีคนเข้าถึงอินเทอร์เน็ตมากขึ้น มันไม่มีทางน้อยลง เว้นแต่รัฐนั้นๆ จะเฉียบขาดในการควบคุม แต่แม้กระทั่งจีนถึงจะคุมหนัก แต่คนเข้าถึงอินเทอร์เน็ตก็เยอะขึ้น เพียงแต่ว่าอาจจะมีเสรีภาพน้อย”
“ฉะนั้นเราจะอยู่กับสื่ออินเทอร์เน็ตอย่างไรไม่ใช่แค่มิติทางการเมืองเท่านั้น มีทั้งวัฒนธรรม ความสัมพันธ์ชายหญิง สื่อมวลชนกระแสหลักก็ถูกท้าทาย ความเป็นส่วนตัวมีหรือไม่ บางคนบอกว่ามาเรียกร้องอะไรเรื่อง privacy ในอินเทอร์เน็ตมันไม่มีหรอก คุณโพสต์อะไรในเฟซบุ๊กในทวิตเตอร์มันก็ไม่ private แล้ว แม้คุณจะบอกว่าเฮ้ยแค่อยากให้คนบางคนรู้ แต่เมื่ออะไรเข้าสู่ระบบแล้วมันเป็น public space อะไรอย่างนี้มันก็เลยเถียงกันไม่จบ”
เป็นภัยความมั่นคงแบบใหม่ในสายตารัฐ
“แต่เขาก็ปฏิเสธมันไม่ได้ เพราะเขาก็ได้ใช้ประโยชน์จากมัน และในมุมหนึ่งถ้าเรามองอีกแง่หนึ่งในสังคมที่ยังไม่เปิดมาก เคยอ่านบทความต่างประเทศเขายกกรณีอิหร่านมันมีปรากฏการณ์คนใช้ทวิตเตอร์ใช้อะไรลุกฮือขึ้นมาก็จริง แต่ว่ารัฐบาลในประเทศที่มีการควบคุมเข้มแข็งเขาก็กลับใช้อินเทอร์เน็ตเป็นเครื่องมือในการไล่ล่าง่ายขึ้น เพราะว่ามันออนไลน์ เมื่อก่อนสมมติว่าไปแจกใบปลิวหรือแม้กระทั่งเป็นซีดีมันหาตัวไม่ได้นะว่าใครทำ แต่พอทุกอย่างมันเข้าสู่ระบบอิเล็กทรอนิกส์มันสาวได้หมดเลย อยู่ที่ไหนมันเช็กได้หมด อาณาจักรอิเล็กทรอนิกส์สุดท้ายมันก็อยู่ในกรอบของมัน คือคนที่คุมระบบก็ต้องรู้ และถ้ารัฐออกกฎหมายที่สามารถค้นข้อมูลได้จากระบบโดยที่ไม่ต้องมีอะไรมารองรับยิ่งไปกันใหญ่เลย และถ้าประชาชนที่ใช้อินเทอร์เน็ตไม่ได้มีความรู้มากพอก็จะถูกละเมิดสิทธิ์ได้ คือในทางกลับกันแม้ว่าอินเทอร์เน็ตจะเป็นสื่อใหม่ท้าทายและก็ดูเป็นภัยคุกคามอำนาจรัฐ เอาเข้าจริงแล้วถ้าสังคมนั้นยังไม่ได้มีดีกรีของการที่มีการตรวจสอบถ่วงดุลดีพอ นิติรัฐการใช้อำนาจรัฐยังไม่มีการตรวจสอบที่ดีพอ สุดท้ายรัฐเองก็ใช้อินเทอร์เน็ตเป็นเครื่องมือในการไล่ล่าและตามหาคนที่คิดต่างกับรัฐได้ง่ายขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำไป”
เหมือนวิธีที่รัฐใช้อยู่ขณะนี้
“ใช่ ตอนแรกเรามองว่า social network เป็นปรากฏการณ์ใหม่ ประชาชนจะต้องมาหลบกันใช้เสรีภาพแน่เลย เพราะพอ social media facebook คนที่ถูกปิดเว็บบ้าง บล็อกถูกปิดบ้าง ก็จะมาใช้ facebook ก็จำกัดเฉพาะคนที่ตัวเองคุ้นเคยและคุยกันเต็มที่ เป็นช่องทางใหม่ของเสรีภาพ แต่เอาเข้าจริงแล้วกลายเป็นว่าหาตัวได้ง่ายขึ้น identified ตัวเองเต็มที่แม้คิดว่าจะมีแต่เพื่อนตัวเอง แต่มันไม่มีอะไรที่คุมได้หรอก มัน identified ถึงกันได้หมดเลย บางคนถึงไม่ยอมเป็นเพื่อนกับบางคน เพราะกลัวจะถูกเชื่อมโยง โดยเฉพาะคนที่เป็นแกนนำทางการเมืองคนสำคัญที่รัฐไล่ล่าอยู่ บางคนอาจจะอยาก add หรือเป็นเพื่อนกันก็ถึงกับไม่ add ก็มี หรือไม่กล้าเข้าไปเป็น fan page อันนั้นอันโน้น เพราะ panic ว่าไป join group นั้น group นี้ก็จะถูก identified ง่ายขึ้น และที่สำคัญมันมีปรากฏการณ์ social sanction ขึ้นมา ชุมชนอินเทอร์เน็ตเขาไล่ล่ากันเองได้มากขึ้นสำหรับคนคิดเหมือนกันและคนคิดไม่เหมือนกัน ไล่ล่ากันมากขึ้น มันเป็นปรากฏการณ์ของโลกอิเล็กทรอนิกส์ที่มัน search หากันได้ง่ายขึ้นมาก ใครเป็น fan page ใครก็ไล่ดูไปเรื่อยๆ ก็เจอ แค่เอารูปมาโชว์เอาความเห็นมาแปะ คนที่ไม่ชอบใครก็มาเฮว่ากันได้ไม่ว่าจะฝ่ายไหนก็ตาม มันกลายเป็นเครื่องมือในการไล่ล่า ไม่ว่าจะรัฐไล่ล่าประชาชน หรือว่าประชาชนไล่ล่ากันเอง สำหรับคนที่คิดต่างกัน และก็คิดว่าไม่สามารถจะยอมรับกันได้จะต้องแสดงออกบดขยี้เพื่อที่จะประณามคนที่คิดไม่เหมือนกัน และมันมีผลกระทบที่สูงมาก เพราะอะไรที่อยู่ในอินเทอร์เน็ตแล้วมันอยู่ตลอดกาล รวมทั้งที่สำคัญมันกระทบความเป็นส่วนตัว มีการโพสต์ชื่อบิดามารดา เบอร์โทร บ้านเลขที่ ส่งต่อๆ ไป ก็เป็นปรากฏการณ์ที่สะท้อนอะไรของสังคมไทยที่น่าตกใจ”
ปรากฏการณ์ social sanction ช่วยให้รัฐได้เปรียบ
“ก็กลายเป็นว่าไอซีทีเองก็พยายามปิดกั้นเว็บไซต์ที่ไม่เหมาะสม แต่ก็เป็นเว็บไซต์ที่ไม่เหมาะสม เพราะมีการใช้คำรุนแรงของฝ่ายตรงข้ามทางการเมือง ขณะเดียวกันเมื่อมี social sanction กลุ่มที่อาจจะเชียร์รัฐหรือว่าช่วยด่าฝ่ายตรงข้ามแทนรัฐ ไม่ว่าจะเป็นถ้อยคำรุนแรงหรือละเมิดสิทธิส่วนบุคคลอย่างไร รัฐก็ไม่เห็นจะออกมาพูดเลยว่ากรณีนี้จะต้องมีมาตรฐานเดียวกันด้วย อย่างกรณีน้องมาร์ค AF มีการตั้งคำถามกันในอินเทอร์เน็ตว่าถ้าน้องคนนี้เปลี่ยนชื่อคนที่เขาพูดถึงจากมาร์คเป็นแม้ว โดยที่ข้อความเหมือนเดิมเลย ถามว่าปฏิกิริยาของคนกลุ่มที่ว่าเขากับกลุ่มที่ชอบเขาจะสลับข้างกันไหม สำหรับกลุ่มที่ด่าเขาอยู่สมมติเขาเปลี่ยนจากมาร์คเป็นแม้ว แทนที่เขาจะถูกด่าอาจจะกลายเป็นฮีโร่ ขณะกลุ่มที่โหวตไปเชียร์เขาก็อาจจะด่าว่ารับใช้อำมาตย์ เลยกลายเป็นว่าสังคมไทยทำไมเราไม่ยอมรับมาตรฐานเดียว เราไม่ยอมรับหลักการ”
นายกฯ ในฐานะผู้นำประเทศไปสู่บรรยากาศปรองดอง ก็ควรชี้นำสังคมให้ใช้สติและเหตุผล ไม่ใช่เลือกนิ่งเงียบต่อคำถามนักข่าว
“ถ้ามองว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ ก็ต้องบอกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ เป็นนายกรัฐมนตรีมันก็ต้องมีคนวิจารณ์กันบ้าง และเด็กอายุ 17-18 มันเป็นวัยของเขา แต่เราไม่ได้บอกว่าเราสนับสนุนการใช้ภาษาของเขานะ แต่ถามว่ามันผิดกฎหมายผิดจริยธรรมไหม มันก็อยู่กับว่าเป็นจริยธรรมของใคร และถ้าเป็นกฎหมายการวิจารณ์นายกรัฐมนตรี ซึ่งเป็นบุคคลสาธารณะมันก็อยู่ในวิสัยที่มันอาจจะไม่เหมาะสม ไม่เหมาะสมในที่นี้ก็ขึ้นอยู่รสนิยมและจริยธรรมแต่ละคน แต่เมื่อมันกลายเป็นประเด็นทางการเมืองก็กลายเป็นว่าทุกอย่างมันเอามาเล่นได้ทุกเรื่อง ก็เชื่อมโยงกับเรื่อง cyber scout ได้เหมือนกัน ถ้าเรามองว่ารัฐบาลพยายามจะดึงเยาวชนมาเป็นแนวร่วมทางการเมือง และถ้าเรามองอีกฝ่ายว่าทำไมทรูสร้างกระแสเรตติ้งจากเรื่องนี้ เรื่องเด็กกับการเมือง จะเกี่ยวไม่เกี่ยวก็ไม่รู้นะ แต่เรื่องมันก็ถูกโยงเป็นการเมืองกันไปหมด ซึ่งเมื่อก่อนเด็กๆ ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องมาก ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่แสดงว่าสังคมไทยตอนนี้มันถูกเขย่าแรงจริงๆ ทุกองคาพยพเลย อยู่กันไม่สุข พออยู่ไม่สุขแล้วเราจะคาดหวังว่าจะให้ทุกคนคิดเหมือนกันหมด สงบเสงี่ยมเรียบร้อยมันเป็นไปไม่ได้แล้ว ถามว่าเราจะทำอย่างไร เราจะหยุดอย่างไร เราจะสมานฉันท์ปรองดองที่เป็นแนวเดียวกันอย่างไร ก็ยังคิดไม่ตกนะ คือมันขัดแย้งกันแรงขนาดนี้มันจะอยู่กันอย่างไร และทุกเรื่องมันกลายเป็นไม่ใช่มาตรฐานเดียว และถูกอารมณ์ตัดสินและพยายามจะอธิบายความ คือถ้าทำอย่างนี้เป็นพวกเดียวกันฉันทำได้ เป็นฮีโร่ ไม่ว่าจะใช้ภาษาหยาบคายแค่ไหน แต่ถ้าด่าคนที่เราเกลียด ไม่เป็นไร แต่ถ้าด่าคนที่เรารัก เลวร้าย อย่างนี้เด็กก็จะงงว่าผิดตรงที่ใช้ภาษาหยาบคายหรือมันผิดที่ด่าคนผิด”
“บางคนก็บอกว่าไปยุ่งกับเด็กทำไม เหมือนผู้ใหญ่ไปผลักภาระให้เด็กช่วยไล่ล่าเว็บที่ไม่เหมาะสม ซึ่งในความเข้าใจเราก็คือเว็บทางการเมืองแหละ และเด็กเองเท่าที่ฟังเขามาให้สัมภาษณ์ เขายังไม่ชัดเลยว่าเว็บที่ไม่เหมาะสมคืออะไร ถ้าเป็นเว็บโป๊อย่างเด็กมหาวิทยาลัยแม่โจ้เขาก็พูดน่าสนใจว่า ถ้าเด็ก ม.1 จะไปหาเว็บโป๊เปลือยเจอเหรอ หรือถ้าเขาหาเจอมันจะเป็นการชี้โพรงให้กระรอกหรือเปล่า ไปฝึกให้เขาหาหรือเปล่า และถ้าเป็นเว็บการเมือง บางอย่างอะไรที่มันซับซ้อน คำที่เป็นสัญลักษณ์เปรียบเทียบเขาจะเข้าใจไหม แตงโม-มะเขือเทศ เด็กจะรู้เหรอ กลายเป็นว่าเราผลักภาระที่มันยากเกินไปให้กับเด็ก ฉะนั้นเด็กก็ต้องมาถามผู้ใหญ่ และผู้ใหญ่ก็คือรัฐบาล มันก็ขึ้นอยู่กับรัฐบาลจะใส่ข้อมูลอะไรกับเด็ก แล้วอินเทอร์เน็ตมันไร้พรมแดน เว็บที่มันปิดอยู่ที่บ้านเราที่อื่นก็ดูได้ กลายเป็นว่าคนข้างนอกรู้ว่าเมืองไทยมีดีเบตกันเรื่องอะไร แต่คนไทยไม่รู้ คือสากลเขารู้ แต่เราไม่รู้”
“พออธิบายอย่างนี้คนที่เขาเชื่อในกรอบศีลธรรมความงามความดีความชั่ว เขาจะโต้แย้งว่ามันก็ต้องเลือกระหว่างความดีกับความชั่ว แต่ความดีความชั่วในสังคมมันก็ในเรื่องการเมือง มันวัดจากมากมันต่างจากเรื่องศีลธรรมประจำตัว ซึ่งเอามาตรฐานศีลธรรมของแต่ละคนไปวัดคนอื่นก็ไม่ได้ แต่พอเป็นเรื่องการเมืองปุ๊บมันต้องอยู่ด้วยกติกา จะเรียกว่ากฎหมายหรือจะเรียกว่าจริยธรรมรวมที่สังคมจะยอมรับร่วมกัน แต่ขณะเดียวกันก็ต้องมีความอดทนอดกลั้นและเคารพสิทธิคนอื่นด้วย จะใช้กรอบจริยธรรมส่วนบุคคลบางอย่างมาวัดมันก็ไม่ได้ นักการเมืองที่ทำผิดกฎหมายบางอย่างอาจจะมีคนชอบและไม่ชอบคนนั้น แต่ว่าก็ต้องให้เขารับผลทางกฎหมายก็ว่าไป แต่คนที่ไปชอบหรือเชียร์เขาต้องมองนิดหนึ่งว่าอย่าบังคับข่มขืนโคเขาให้กินหญ้า สังคมไทยตอนนี้มันไม่ใช่แค่ว่าเราเกลียดคนที่เราเกลียด แต่เราเกลียดคนที่ไม่เกลียดเหมือนเราด้วย มันทำให้ปัญหาซับซ้อนขึ้น”
สภาพความเป็นจริงของประชาชนยากจะปรองดองสมานฉันท์
“ยากเพราะว่าสังคมกลุ่มหนึ่งที่ไม่ชอบคุณทักษิณหรือว่าเกลียดคุณทักษิณก็พลอยเกลียดกลุ่มเสื้อแดงไปอย่างแรง คุณทักษิณน่ะผิด แต่ก็ให้เขาสู้ของเขาไป ก็เห็นอยู่ว่าเขายิ่งสู้ก็ยิ่งแพ้ แต่ว่าเขาอาจจะลากคนไปช่วยเขาสู้ แต่คนเสื้อแดงก็ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่มีความคิดของเขาเอง เขาก็มีเหตุผลของเขาว่าเขารับรัฐประหารไม่ได้ ซึ่งก็เป็นเหตุผลที่สะสมมานาน รวมทั้งสองมาตรฐานอย่างที่เขาคิดกัน แต่มันกลายเป็นว่าตอนนี้สังคมเราพยายามที่จะทำให้คนเสื้อแดงกลายเป็นคนนอกไปด้วย ซึ่งกลายเป็นคนนอกที่เยอะมาก คนนอกสมัยก่อนที่เป็นกบฏเป็นคนนอกจริงๆ ปริมาณมันน้อย แต่ตอนนี้พอมันขยายเป็นเรื่องการเมืองมันเยอะและมันจะอยู่กันอย่างไรถ้าเราผลักดันคนที่เป็นเสื้อแดงทั้งหมดเป็นคนนอก แล้วคนไทยจะอยู่กันอย่างไร เพราะเราไม่รู้จริงๆ ว่าคนเป็นเสื้อแดงเท่าไหร่ แต่ที่เราเห็นก็ไม่น้อย เพราะฉะนั้นการปรองดองมันก็จะเกิดขึ้นไม่ได้ถ้าเราไม่ยอมรับว่าบุคคลเหล่านี้เขามีความคิดจิตใจอยู่จริง แม้ว่าเขาอาจจะมีผลประโยชน์อะไรแอบแฝงจากคุณทักษิณด้วยหรือเปล่า ซึ่งบางส่วนเขาก็คงจะมี แต่กลายเป็นว่าคนที่สนับสนุนมากขึ้นและมันไม่ได้น้อยลง ดังนั้นเราจะทำความเข้าใจกับเขาอย่างไร มันเลยกลายมาเป็นภาวะในอินเทอร์เน็ตที่ต้องไล่ล่ากัน ซึ่งพอความขัดแย้งมันมากขึ้นคนที่ไม่ใช่เสื้อแดงจริงๆ ก็ต้องพลอยติดร่างแหไปด้วย มันก็ทำให้คนย้อนเปรียบเทียบในสมัยยุค 6 ตุลา ว่าคนที่จริงๆ แล้วไม่ได้นิยมสังคมนิยม ไม่ได้เป็นซ้าย แต่แค่เป็น liberal เป็นเสรีนิยมก็ถูกเหมาว่าเป็นซ้ายเป็นคอมมิวนิสต์ไปด้วย อันนี้มันคล้ายๆ ก็คือว่าหลายคนที่เป็นคนที่ไม่ได้คิดเหมือนเสื้อแดง แต่มีความคิดความเชื่อในเรื่องของสังคมเปิด สังคมเสรี มันก็มี เขาก็คิดและเชื่อไปตามแบบของเขา แต่ว่าพอสังคมมันถูกผลักให้มีความขัดแย้งหนักมากแบบนี้ คนที่คิดแบบนี้ก็ถูกผลักไปอีกขั้วหนึ่ง และอย่างนี้ถ้าถูกผลักไปเรื่อยๆ ความขัดแย้งมันก็จะยิ่งถ่างขึ้นๆ แทนที่สังคมมันจะเกลี่ยกันได้ ให้ค่อยๆ กลับมาเบลอๆ หรือสมานฉันท์เหมือนเดิม มันก็ยิ่งผลักให้เป็นพวกเธอพวกฉัน”
แม้ขณะที่เราคุยกันอยู่ การไล่ปิดเว็บไซต์ก็ยังเกิดขึ้น
“ใช่ และก็ดูเหมือนรัฐบาลไทยไม่มีทางออก เพราะว่าจากสถิติเมื่อปี 2549 ซึ่งเป็นรายงานตอนนั้นเราไปทำหนังสือให้สำนักงานข้อมูลข่าวสารให้ไอซีที่เปิดเผยข้อมูลว่าเว็บไซต์ที่ถูกปิดมีอะไรบ้าง ตอนนั้นหลังรัฐประหารกระแสปิดเว็บมันฮือขึ้นมา หลังจากก่อนหน้านั้นไม่เคยมีประเด็นเลยนะ เรื่องอินเทอร์เน็ต censorship ในเมืองไทยจริงมันมีมาตั้งแต่มีอินเทอร์เน็ตในประเทศไทยแล้วละ แต่คนไม่ได้นึกถึง พูดง่ายๆ อินเทอร์เน็ตในเมืองไทยมีมานานแล้ว ฉะนั้นถ้าคิดจะมาปิดตอนนี้มัน too late ไปแล้ว และรัฐบาลก็คงเซ็นเซอร์มาเป็นระยะๆ เพียงแต่ว่าจำนวนเว็บที่เซ็นเซอร์ถ้าเป็นเรื่องการเมืองมันยังน้อยมาก ส่วนใหญ่เป็นเว็บโป๊เปลือย ซึ่งก็เซ็นเซอร์ไม่ประสบความสำเร็จ เพราะคนที่มันเก่งก็หาเจออยู่ดี แต่ตอนนั้นหลังรัฐประหารก็มีกระแสปิดเว็บฮือฮา เราก็ไปขอให้เปิดว่าปิดไปกี่เว็บ เว็บไหนบ้าง ปรากฏว่าสำนักงานข้อมูลข่าวสารเขาก็ตัดสินออกมาว่าเขาจะให้แต่ตัวเลข ไม่สามารถเปิดเผยรายชื่อเว็บที่ถูกปิดได้ด้วยเหตุผลว่ามันอาจจะทำให้เว็บนั้นเสียชื่อเสียง เขาอธิบายอย่างนั้น สุดท้ายเราได้ตัวเลขมาว่าเว็บที่ถูกบล็อกตอนนั้นประมาณ 2,000 กว่าเว็บ ซึ่งพันกว่าเว็บเป็นเรื่องโป๊เปลือย เป็นความมั่นคงเรื่องหมิ่นฯ 26 เว็บ ปีที่แล้วไอซีทีออกมาให้ข่าวว่า 8,000 กว่าถึง 10,000 เว็บ จากปี 2549 มาปี 2552 มันก้าวกระโดดมาก จาก 26 ขึ้นไปเป็นหมื่น และปรากฏเดือนที่แล้วไอซีทีเพิ่งประกาศว่าถูกปิดไป 43,000 กว่าเว็บ เรื่องหมิ่นฯ เราก็เข้าใจว่าในความเป็นคนไทยถ้ามันเกินเลยคนไทยก็ยอมไม่ได้หรอก ถ้ามันชัดไอซีทีก็คงจะต้องปิด แต่ที่เราจะโวยวายก็คืออะไรที่มันก้ำกึ่ง และประเด็นคือเราไม่แน่ใจว่าวิธีการแก้ปัญหาถูกทางหรือเปล่า เพราะว่าจำนวนมันเยอะขึ้นเรื่อยๆ มันสะท้อนให้เห็นว่าแก้ปัญหาไม่ถูกทางแน่ๆ”
“เราก็ไม่ได้สุดโต่ง ส่วนหนึ่งก็เข้าใจว่าอินเทอร์เน็ตมันเป็นสื่อที่ป่วน ถ้าเราไม่ใจกว้างพอเราจะอยู่กับมันลำบาก เพราะมันจะป่วนทุกอย่างแม้แต่ตัวเราเองวันหนึ่งก็อาจจะโดนก็ได้ มันเกิดง่ายมาก อย่างตัวเองก็โดนใน Wikipedia ใครๆ ก็มาเขียนด่า ใครมาลบให้ก็มีคนมาเขียนอีก มันต้องทำใจมหาศาล เราก็เข้าใจว่าความเป็นอินเทอร์เน็ตมันก็มีภัยคุกคามในตัวของมันเอง แต่ว่าขณะเดียวกันถ้ามันเป็นเรื่องการเมืองปุ๊บแล้วมันจะต้องมีกรอบบางอย่างมาคาน มิฉะนั้นแล้วมันจะทำให้สังคมถดถอยไม่พัฒนา ก็เลยต้องแยกว่าอะไรคืออาชญากรรมทางอินเทอร์เน็ตที่แท้จริง อะไรคือการแสดงออกทางการเมือง และถ้าประนีประนอมกับสังคมไทยว่ามันมีเรื่องบางเรื่องที่คนไทยส่วนหนึ่งก็คงยอมไม่ได้ เราก็ต้องมีวิธีว่าอย่างนั้นก็ต้องเป็นเรื่องยกเว้น ถ้าจะปิดก็ต้องปิด แต่ว่าขอให้มีแนวที่ชัดเจน ไม่ใช่ครอบคลุมไปถึงเรื่องการเมืองโดยทั่วไป ไม่ใช่ครอบคลุมไปถึงการกลั่นแกล้งทางการเมืองแบบกว้างเป็นแม่น้ำ ต้องทำให้ชัดว่าอะไร เพราะว่าหลังจากประกาศ พ.ร.ก.ฉุกเฉินก็มีการปิดเว็บที่เป็นเว็บข่าวสารธรรมดาด้วย มันเริ่มใช้อำนาจโดยไม่มีการถ่วงดุล”
และชัดว่าใช้สองมาตรฐาน เพราะถ้าเป็นเว็บไซต์เนื้อหาเชียร์รัฐบาลไม่เคยแตะ
“จะใช้คำหยาบคายอะไรก็ได้ถ้าตราบใดยังพูดภาษาเดียวกับรัฐ ถ้าพูดต่างจากรัฐผิดต้องจับทันทีต้องปิด ก็ยิ่งทำให้คนที่เขาถูกปิดเจ็บแค้นและเขาก็มีครอบครัวมีเพื่อนฝูงมีเครือข่ายเยอะ แค้นกันไปเรื่อยๆ และยิ่งตอบโต้รัฐกลับมาเรื่อยๆ ก็หนักใจแทนนายกฯ อภิสิทธิ์นะ ข้างหนึ่งก็คือหลักการสิทธิเสรีภาพประชาธิปไตยต้องธำรง อีกข้างหนึ่งก็คือเรื่องความมั่นคงเรื่องสถาบันที่จะต้องปกป้อง แต่ขณะเดียวกันวิธีการที่ไอซีทีหรือรัฐทำอยู่ทุกวันนี้มันก็ไม่ได้แก้ปัญหา ท้ายที่สุดคุณจับไหวเหรอ เป็นร้อยเป็นพันคนจะสร้างคุกไหวเหรอ นอกจากจะสร้างคุกไซเบอร์ จำกัดในโลกออนไลน์ ห้ามเล่นเน็ต ถ้าจับได้บางคนมันก็ไม่ได้ผลอยู่ที่ดี คนที่ถูกจับก็เป็นเหยื่อ”
ก็ได้แค่ปิดหูปิดตาคนในประเทศ
“และคนข้างนอกมีปฏิกิริยาด้วย ต่างประเทศถึงมีปฏิกิริยาที่รุนแรงเพราะเขารับรู้ข้อมูล และไม่เข้าใจ ถึงกดดันรัฐบาลไทยมาก มุมหนึ่งเราก็ไม่อยากให้ต่างชาติหรือองค์กรนานาชาติเข้ามากดดันรัฐบาลไทยมาก เพราะมันจะกลายเป็นการแทรกแซง ฉะนั้นเราต้องแก้ไขปัญหาของเราเองให้มันดีขึ้น เนื่องจากอินเทอร์เน็ตมันเป็นสื่อสากล มาตรฐานในแต่ละประเทศสุดท้ายมันก็ต้องถูกทำให้มันเหมือนๆ กัน มิฉะนั้นมันจะไม่เข้าสู่โลกาภิวัตน์ อย่าง social media เฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ก็เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานนี่เอง”
แต่คงไม่มีที่ไหนในโลกมาอ้างเป็นพลเมืองเฟซบุ๊ก แล้วเคลมว่ามั่นใจคนไทยเกินล้านคนสนับสนุนมาร์คหรือไม่ก็รักเสธ.ไก่อู
“ของเราไม่เหมือนหลายประเทศ จีนเข้าเฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ไม่ได้ก็จบไปเลย แต่ของเรายังเข้าได้ แต่ปิดบาง page มีการดำเนินคดีกับคนโพสต์บางคน เลยเป็นปรากฏการณ์แปลกๆ”
‘เสรีภาพ’ในนามความมั่นคง
ด้านหนึ่งอินเทอร์เน็ตเป็นการสื่อที่สะท้อนวุฒิภาวะของสังคมว่ามีวิจารณญาณ แต่รัฐก็ควรมีกรอบที่ไม่ละเมิดสิทธิการเข้าถึงข้อมูลด้วย
“ในจุดตรงนี้เป็นเรื่องละเอียดอ่อนมากไม่พูดในนามเครือข่ายพลเมืองเน็ตนะเพราะเครือข่ายพลเมืองเน็ตก็มี shade ที่ต่างกันมาก มีทั้งที่บอกว่าต้องเปิดเลยมันห้ามไม่ได้หรอก แต่อีก shade บอกว่าต้องมีกติกาต้องคุมระดับหนึ่ง มันก็จะมีฝ่ายที่ไม่เอาการเซ็นเซอร์เลยกับฝ่ายที่บอกว่าการเซ็นเซอร์ยังต้องมีบ้าง ส่วนตัวเองก็ยังอยู่ในฝ่ายที่บอกว่าการเซ็นเซอร์ยังต้องมีบ้าง แต่ต้องพูดให้ชัดว่าเรื่องอะไร เช่นถ้าเป็นเรื่องโป๊เปลือย หรืออะไรที่ละเมิดสิทธิเด็ก ผู้หญิง หรือเรื่องหมิ่นฯ ก็นิยามให้ชัดว่าอะไรหรือหมิ่นฯ อันนี้รัฐก็ต้องทำ เพียงแต่ว่าถ้ามันเป็นเรื่องการแสดงความคิดเห็นทางการเมืองที่มันไม่ได้ตรงมากนักแต่ว่ามันมีการเกี่ยวข้อง สังคมไทยจะยอมไหม ซึ่งยอมหรือไม่ยอมเราอาจจะถกเถียงกันยากเพราะเป็นเรื่องที่ sensitive พอเราเริ่มจะถกเถียงเรื่องนี้เราก็อาจจะถูกมองว่าเฮ้ยคุยเรื่องนี้ได้ยังไง ตรงนี้มันยังเป็นเส้นบางๆ ที่ละเอียดอ่อน อะไรที่มันเห็นชัดว่าหมิ่นฯ เราก็คิดว่ารัฐก็ควรจะดำเนินการ เพราะเราก็ต้องประนีประนอมกับสังคม”
พอเนื้อหาไม่ชัดก็ใช้วิธีปิดไปเลย-ง่ายดี
“ใช่ มันง่าย แต่พอปิดไปเลยมันก็ไม่มีมาตรฐาน เลยถูกสังคมวิจารณ์ และมันกระทบเรื่องเศรษฐกิจด้วยเพราะการปิดเว็บการเซ็นเซอร์ก็ทำให้เน็ตมันรวนเรบ้างอะไรบ้าง การพัฒนาเศรษฐกิจกับเทคโนโลยีเมืองไทยมันเลยไม่ไปไกล มันติดๆ ขัดๆ เพราะ ISP เว็บมาสเตอร์ก็ต้องทำตาม กฎหมายเข้มและต้องระวังตัว มันมีข้อจำกัด กลายเป็นว่าเรื่องความมั่นคงเป็นเรื่องใหญ่ของสังคมไทยที่จะต้องจัดการกับอินเทอร์เน็ต แต่ว่าท้ายที่สุดการบล็อกแบบไอซีทีก็ไม่ได้ผล บล็อกคนก็ใช้ proxy ดูได้ และที่สำคัญเว็บที่บล็อกคนดูมากกว่าที่ไม่บล็อกอีก เว็บไหนที่มีข่าวว่าโดนบล็อกคนก็ไปดู link กันไปกันมา บล็อกมากๆ เข้าคนก็ไปคุยกันทางอีเมล์ เป็น mail group รัฐก็ไม่รู้ และยิ่งมันทำให้การคุยปิดลับมากขึ้น แทนที่จะให้คุยแบบเปิดรัฐจะได้รู้ว่าประชาชนคิดอะไร ไปถึงไหนแล้ว มันก็ผลักคนให้ไปซุบซิบนินทามากกว่าที่จะพูดในเว็บบอร์ด แต่ปัญหาของเราอยู่ตรงนี้ว่าขอบข่ายที่มันชัดขึ้นคืออะไร สังคมไทยคุยไม่ได้ มันลำบาก มันก็เป็นโจทย์ให้รัฐไทยต้องเลือกว่าจะใช้แนวแบบไหน ถ้าคนเข้าถึงอินเทอร์เน็ตมากกว่านี้ ซึ่งกำลังจะมีการประมูลระบบโทรศัพท์ 3G ซึ่งมันไม่ใช่แค่โทรศัพทย์มันเป็นเรื่องการเข้าถึงอินเทอร์เน็ต wireless ไร้สายผ่านมือถือ ที่ไหนก็ได้ ตอนนี้มันอาจจะแพงเครื่องหมื่นสองหมื่น แต่อีกไม่นานมันอาจจะสองสามพัน ใครก็ใช้อินเทอร์เน็ตได้สบายๆ มีโครงการของ กทช.ที่จะให้ใบอนุญาต บรอดแบนด์ wireless ในชนบท คนชนบทก็จะเข้าถึงได้มากขึ้น คนใช้อินเทอร์เน็ตมากขึ้นเป็น 40-50 เปอร์เซ็นต์ รัฐจะคุมอย่างไร คนที่จะมา active เรื่องไซเบอร์จะมากยิ่งกว่านี้อีก แล้วรัฐจะตามจับอย่างไร มันจะเป็นจุด cross road ของรัฐไทยแล้วว่าถึงจุดหนึ่งต้องเลือกว่าจะไปแบบจีน คือถ้าจะคุมมันต้องคุมให้เข้มไปเลย แบบจีน โทษหนักไม่ให้ใช้ google g-mail เต็มที่ไปเลย สร้าง local net ของตัวเองแบบจีนไปเลย หรือจะต้องผ่อนปรนและก็เปิดไปเลย ทั้งสองทางมันสุดขั้วทั้งสองทาง และคิดว่ามันยากสำหรับสังคมไทยทั้งสองทาง สังคมไทยมันเปิดมานานแล้วจะไปแบบจีนก็คงทำไม่ได้ แต่จะเปิดไปเลยแบบตะวันตกก็ไม่ได้ ต้องหาสไตล์ของไทยให้ได้ มันเป็นโจทย์ที่ทุกฝ่ายต้องคิดหาทาง เพื่อที่จะลดทอนความตึงเครียดให้น้อยที่สุด”
ที่สำคัญเป็นโจทย์ที่ไม่ควรจะคิดภายใต้ พ.ร.ก.ฉุกเฉิน เพราะแม้ขนาดในยุคที่ใช้ พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ ก็มีปัญหายังต้องถกเถียงกันไม่จบ
“อย่างเช่นตัวกลาง เว็บมาสเตอร์เขาต้องรับผิดหนักขนาดนั้นไหม อย่างกรณีประชาไทเขาไม่ได้โพสต์เองแต่เขาลบช้าเขาก็ถูกดำเนินคดีติดคุก 50 ปี อะไรอย่างนี้ มันก็ยังเถียงกันอยู่ในหลักการกฎหมายฉบับนี้ แต่พอมี พ.ร.ก.ฉุกเฉิน พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ก็ไร้ความหมาย คือเราจะขอให้ถอยกลับไปจุดเดิม คือก่อนหน้าที่จะมี พ.ร.ก.ฉุกเฉิน จุดเดิมตอนนั้นที่เป็น พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ ก็ยังมาเถียงกันได้ว่าจะใช้อย่างไร ใช้ให้รอบคอบ และก็ยังเถียงกันไม่จบเลยว่าจะปรับปรุงอย่างไร มันก็มีมาตรการที่แรงขึ้นๆ กว่าเดิม แล้วเราควรจะถอยกลับไปในจุดที่ใช้ พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ ใช้หมายศาล ไม่ใช่รัฐบาลปิดเองตามใจชอบ เราถึงเรียกร้องให้กลับไปใช้กฎหมายปกติก่อน ไม่เช่นนั้นมันจะขยายมาตรการแรงขึ้นเรื่อยๆ จนไม่รู้ว่ามันจะไปถึงแบบจีน อิหร่าน หรือว่าคิวบาหรือเปล่า รัฐจะต้องใช้ยาแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่ยาแรงไม่ได้แก้ปัญหา เพราะฉะนั้นกลับมาใช้กฎหมายปกติก่อน จะปิดเว็บก็ใช้คำสั่งศาลใช้ดุลยพินิจศาล เรื่องการจับกุมคนเท่าที่รู้ก็มีการใช้ พ.ร.ก.ฉุกเฉินในการจับกุมกว้างขวางขึ้น ค่อนข้างจะน่ากลัว”
ยังไม่นับการเสนอแก้ไข พ.ร.บ.คอมพิวเตอร ของ รมว.ยุติธรรมที่เพิ่มดีกรีความเข้มของกฎหมายฉบับนี้
“ที่จริงร่างเดิม พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์โทษหนักสุดถึงประหารชีวิตนะ นี่ลดลงมาแล้ว แต่คนก็ยังมองว่ามันหนักไม่พอ ฝ่ายรัฐก็ยังมองว่าทุกวันนี้ยังหนักไม่พอ เพราะว่าเขาคุมไม่ได้ ยิ่งปิดยิ่งเยอะเขาเลยมองว่ากฎหมายอาจจะไม่เข้มพอ โทษน้อยไป เลยจะเพิ่มโทษประหารชีวิต มันจะเพิ่มดีกรีไปเรื่อยๆ และถ้าจับคนแล้วถ้ามันแก้ปัญหาเรื่องความมั่นคงได้จริงๆ มันก็คงดี แต่ในความเป็นจริงมันเป็นไปไม่ได้ และถ้าไม่ได้จะมีทางออกยังไง ทุกวันนี้ก็ช่วยรัฐคิดอยู่นะ เพราะอินเทอร์เน็ตมันก็เป็นสื่อใหม่ เข้าใจว่ามันต้องมีกติการะดับหนึ่ง แต่ว่าถ้ามันเป็นเรื่องการเมืองและมันมีความกดทับมากๆ ก็เกรงกลัวว่ามันจะกลายเป็นปฏิกิริยาโต้กลับและจะไม่เป็นผลดีกับใครเลย และประชาชนที่เขาไม่รู้เท่าทันจะตกเป็นเป็นเหยื่อ อย่างกรณีคุณสุวิชา ท่าค้อ ที่เพิ่งได้รับพระราชทานอภัยโทษ นี่เป็นเคสตัวอย่างเลย เป็นผลงานดีเอสไอเคสแรกๆ ที่บุกไปจับเขาถึงบ้าน ไปหาข้อมูลอย่างไรก็ไม่รู้ที่สามารถจะรู้ได้ว่าอีเมล์ที่เขาโพสต์ใน youtube คืออีเมล์ของเขา ซึ่งดีเอสไอคิดว่าคุณสุวิชาจะต้องมีเครือข่าย เป็นขบวนการเลยและพยายามโยงไปถึงคนอื่นแต่สุดท้ายก็ค้นพบว่าเขาก็คือคนธรรมดาคนหนึ่งที่มีความคิดเห็นทางการเมือง และก็เพิ่งจะมีตอนหลังรัฐประหาร แค่อยากแสดงออก และที่แสดงออกแรงเพราะคิดว่าไม่มีใครรู้ อันนี้มันเป็นธรรมชาติที่เราถูกบอกว่าอินเทอร์เน็ตคือนิรนาม ตอนนี้ประชาชนส่วนใหญ่ก็ยังไม่รู้ว่ามันไม่นิรนาม เวลาจับใครรัฐไปสร้างพล็อตว่าเป็นเครือข่าย เป็นขบวนการหมิ่นฯ คนที่ถูกจับส่วนใหญ่เป็นประชาชนธรรมดาเพราะเขาคิดว่าเขามีเสรีภาพแต่จริงๆ เมื่อเขาถูกจับถึงรู้ว่าเสรีภาพมันไม่มี เพราะฉะนั้นถ้ารัฐจะบอกว่าประชาชนไม่มีเสรีภาพเรื่องนี้ก็ต้องพูดกับเขาตรงๆ ไปเลย ว่าคุณอาจจะถูกจับได้เพราะว่าเราสืบค้นแบบนี้ๆ คุณไม่มีความเป็นนิรนามนะคุณไม่มีเสรีภาพที่แท้จริง ประชาชนชนส่วนหนึ่งเขาจะได้รู้และเขาจะได้ไม่ทำ ก็บอกเขาว่าประเทศเรายังไม่พร้อมพอที่จะเป็นสังคมเปิด ถ้ารัฐพูดแฟร์ๆ แบบนี้ก็โอเคนะ เราจะได้ยอมรับว่าเราอยู่ในสังคมที่มีขีดจำกัดและ protect ตัวเองได้ แต่ทุกวันนี้มันอึมครึม มุมหนึ่งเราจะประชาธิปไตย เราก็มีเสรีภาพนะแต่ว่าใช้ในนามของความมั่นคง มันก็เลยคลุมเครือ”
ปฏิรูปสื่อ-เหนื่อยเปล่า?
กว่าสิบปีที่สุภิญญาทำงานรณรงค์ปฏิรูปสื่อ พยายามผลักดัน กสทช.ตั้งแต่มีรัฐธรรมนูญ 2540 แต่บทบาทสื่อมวลชนในช่วงสงครามความขัดแย้ง เลยสงสัยว่าเรี่ยวแรงที่ลงไปสูญเปล่าไหม
“ที่สังคมไทยสำหรับตัวเองก็ไม่ได้เลวร้ายนะ เพียงแต่คนที่เป็นเหยื่ออาจจะเลวร้ายหน่อย คือพยายามมองอย่างมีความหวัง สังคมมันก็มีพลวัต ความที่มันดูยุ่งเหยิงมันก็มีความเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง ทำให้คนตื่นตัวเป็นช่วงสังคมถูกเขย่า เมื่อเขย่าสักพักหนึ่งแล้วมันอาจจะไปสู่จุดที่ดีก็ได้ ในช่วงการเขย่าเปลี่ยนผ่านตอนนี้มันมีคนที่เป็นเหยื่อเยอะ ไม่ว่าจะฝ่ายไหนก็ตาม ซึ่งควรจะต้องมีวิธีการที่จะเยียวยาตรงนี้ด้วย โดยเฉพาะกระบวนการยุติธรรม เพราะถ้ามีนักโทษการเมืองเยอะขึ้นๆ ก็คงจะลำบาก ส่วนสื่อที่เรามองว่ายังมีความหวังเพราะคิดว่าสังคมไทยเสรีภาพเหมือนมีข้อจำกัด แต่เราก็มีมากกว่าที่อื่นที่ไม่มี เช่นตอนนี้เรามีวิทยุท้องถิ่นและวิทยุชุมชนที่ออกอากาศทั่วประเทศโดยไม่ได้รับใบอนุญาตอะไรเลย 7,000 กว่าสถานีเป็นดอกเห็ด เรามีดาวเทียมเคเบิลทีวี เมืองไทยนี่ไม่ต้องซื้อจานดาวเทียมไม่ต้องลงทะเบียนอย่างประเทศเพื่อนบ้านนะ เสรีเต็มที่จะซื้อจะขายดาวเทียม มันเป็นเสรีภาพเพราะระหว่างรอกฎหมาย คือ กทช. กสทช. ถูกออกแบบมาให้เป็นองค์กรอิสระจริงๆ นั่นก็คือว่าทำหน้าที่กำกับดูแลสื่อให้มีมาตรฐานที่ดี ไม่ให้ถูกครอบงำทางการเมือง เพราะฉะนั้นถามว่ามีความหวังกับการปฏิรูปไหม มีความหวังนะถ้ามันเกิดกลไกที่มีอิสระอย่างนี้จริงๆ และมาทำงานได้จริงๆ อย่างน้อยก็สามารถกำกับให้ทุกฝ่ายมารับกติการ่วมกัน ภายใต้มาตรฐานเดียวกัน ทำงานมา 15 ปีก็เพราะเชื่อตรงนี้ แต่มันยังไม่เกิดสักที กสทช. แต่มันก็ใกล้แล้ว ปีที่แล้วทำงานกรรมาธิการแปรญัติ ร่าง พ.ร.บ.องค์กรจัดสรรคลื่นความถี่ฯ ก็ทำงานร่วมกับคุณสาทิตย์ วงศ์หนองเตย แล้วร่างไปเข้าวุฒิสภา และก็เพิ่งเปลี่ยนให้คณะกรรมการจาก 11 คนเป็น 15 คน และให้มีตัวแทนจากฝ่ายความมั่นคงด้วย มันก็ทำให้เราเซ็ง อะไรอีกแล้วเนี่ย สู้กับเรื่องนี้มาสิบปีที่มันไม่เกิดสักที แล้วพอจะเกิดก็มาอย่างนี้อีก ซึ่งตอนนั้นที่เป็นร่างฯ ของทางรัฐบาล ทางกองทัพ กระทรวงกลาโหมก็ล็อบบี้นะว่าให้มีตัวแทนฝ่ายความมั่นคงแต่เวทีของกรรมาธิการบอกว่ามันไม่เข้าหลักการ ไม่มีได้ไหม มันก็ผ่านมาแบบไม่มี ต่อมาฝ่ายกลาโหมไปล็อบบี้วุฒิฯ ก็เลยได้ มันเลยกลายเป็นว่าต้องตั้งกรรมาธิการร่วม แต่ตอนนี้มันมาอยู่ในจังหวะที่ตอนนี้รัฐบาลต้องพึ่งพิง ศอฉ. ไหล่หนึ่งต้องซบฝ่ายความมั่นคงฝ่ายทหาร ก็ห่วงว่าจะมีการต่อรองอะไรกันเรื่องนี้หรือเปล่า และวุฒิฯ ก็ไปแก้ไขร่างฯ ว่าต้องจัดสรรคลื่นความถี่ให้ฝ่ายความมั่นคงอย่างพอเพียง ซึ่งถ้ามันผ่านไปได้ก็จะจบเลยเพราะมันจะเป็นกฎหมายที่ใช้ไปถาวร ตอนนี้เราก็พยายามผลักดันผ่านประชาธิปัตย์ว่าต้องยืนร่างฯ ส.ส.นะ แต่ก็เท่าที่ทราบว่าตอนนี้ประชาธิปัตย์ก็ซบไหล่ ศอฉ.อยู่ แล้วยังเป็นช่วงรอยต่อรัฐมนตรีประจำสำนักนายกฯ ใหม่อีก ฉะนั้นสังคมอาจจะต้องมาช่วยเรียกร้อง เพราะถ้าผ่านออกมาเป็นร่างของวุฒิฯ ก็เท่ากับไม่ได้ปฏิรูปอะไร”
ฟังแล้วชักไม่แน่ใจว่าเธอยังฝันถึง ‘จินตนาการปฏิรูปสื่อ 2020′
“บอกตรงๆ นะ ทำเรื่องกลไกอะไรมาจนเซ็งแล้ว แต่สุดท้ายเหมือนมันไม่เวิร์กมันสะดุดตลอด แต่ปรากฏว่าประเทศไทยมันก็ไปของมันเองโดยเทคโนโลยีนะ เลยคิดว่าเออให้เทคโนโลยีมันไล่ล่าตัวมันเองไปแล้วกัน เพราะไม่มีใครจะคานกระแสเทคโนโลยีได้หรอก คือพยายามจะออกแบบกติกา ปฏิรูปแล้วก็ไม่ได้ผล แต่สุดท้ายตอนนี้มันมีทีวีดาวเทียม 700 กว่าช่อง วิทยุชุมชน ซึ่งมันก็กระทบคลื่นหลักหมดเลย กระทบคลื่นทหารด้วย เดี๋ยวก็จะมีดิจิตอลทีวี มีเทคโนโลยีใหม่ๆ อีก 5 ปี 10 ปี หรือเราปล่อยให้มันไร้ระเบียบอยู่แบบนี้ ให้มันจัดการกันเอง อาจจะดีก็ได้ คิดประชดเล่นๆ แต่ลึกๆ แล้วก็ไม่สบายใจ สังคมที่มันอยู่อย่างไร้ระเบียบมากเกินไปมันไร้ทิศทาง และมันจะเกิดผลประทบได้ มันต้องมีเรื่อง regulation การกำกับดูแลบ้าง โดยเฉพาะสื่อวิทยุโทรทัศน์ไม่เชื่อว่าปล่อยให้เสรีไปเลย เพราะเกี่ยวข้องกับการบริโภค การผูกขาด”
มีการตั้งข้อสังเกตจากสื่อมวลชนด้วยกันเองว่าบทบาทสื่อกระแสหลักไม่สะท้อนความเป็นจริงของสังคมชนบท เพราะคนทำสื่อมาจากคนชั้นกลาง ไม่เคยซึมซับความทุกข์ยากขาดแคลนของคนเล็กคนน้อย
“ในต่างประเทศก็เป็นเหมือนกัน อย่างในอังกฤษเขาอาจจะได้เป็นสังคมชนบทเพราะคนชั้นกลางเขาเยอะแล้ว แต่ก็มีปัญหาในเรื่องของการไม่มีตัวแทนของคนกลุ่มน้อย เช่นในทีวีมีคนที่เป็นคนผิวดำน้อย ลูกครึ่งน้อย เขาก็มีการพูดเหมือนกันว่าคนที่เข้าไปทำสื่อหลักๆ ในอังกฤษส่วนใหญ่เป็นคนผิวขาว ในประเทศที่เขาเจริญเขาก็ยังมีปัญหาอย่างนั้นอยู่ แต่ในเมืองไทยมีปัญหาอย่างนี้จริง คนที่ทำสื่อเป็นคนชั้นกลางคนที่ผ่านการเรียนมหาวิทยาลัย ภาพสะท้อนอาจจะไม่เข้าใจสังคมไทยทั้งหมด สังคมไทยไม่ใช่แค่กรุงเทพฯ เราให้ความสำคัญกับกรุงเทพฯ มากพอ เกิดอะไรในกรุงเทพฯ เหมือนประเทศจะล่มสลาย แต่คนชนบทเขาถูกปิดกั้นสายน้ำ เขื่อนไปลง ทำมาหากินไม่ได้ เรามองเป็นเรื่องเล็ก ขณะที่ถนนสายหนึ่งในกรุงเทพฯ มีปัญหาเป็นเรื่องใหญ่ระดับชาติ แต่พอมีการตอบโต้อย่างปรากฏการณ์เดือน พ.ค.ไม่ว่าจะด้วยอะไรก็ตามแต่ แต่นักวิชาการก็พยายามอธิบายว่าเป็นเรื่องชนชนชั้นเป็นเรื่องการระบายออกเอาคืน แต่มันก็สะท้อนปัญหาลึกๆ ของสังคมไทยว่าเพราะเราดูแคลนปัญหาของคนที่อยู่นอกเขตเมืองมากเกินไป เรามองว่าผลกระทบต่อชีวิตและทรัพย์สินเขาไม่ว่ารัฐบาลไหนที่ผ่านมา 30 กว่าปี ชาวบ้านที่เขาถูกละเลย ต้องสละพื้นที่ อย่างสมัชชาคนจนที่เขาสู้มานาน เราไม่ยอมรับว่าเขาถูกรุกราน เพราะเราคิดว่าศูนย์กลางของเราคือกรุงเทพฯ ถ้าเราไม่สามารถที่จะยอมรับตรงนี้ได้และเปลี่ยนได้ ไม่ยอมรับเรื่องการกระจายอำนาจ ไม่ยอมรับเรื่องศักดิ์ศรีของคนอื่นจริงๆ ก็จะมีปัญหาความขัดแย้งอย่างนี้ไปเรื่อยๆ โดยที่แม้ว่าสุดท้ายอาจจะไม่มีเหลืองแดง ไม่มีคุณทักษิณคุณอภิสิทธิ์ก็ตาม ปัญหานี้มันได้ถูกปะทุขึ้นแล้ว ยากแล้วที่จะไปบอกคนไม่ให้คิดเรื่องนี้ ปรากฏการณ์ทางการเมืองที่ผ่านมามุมหนึ่งมันกระตุ้นให้คนได้คิดและตั้งคำถาม เมื่อคนลุกขึ้นมาคิดและตั้งคำถามแล้วต่อให้เหตุการณ์ทางการเมืองผ่านไป ตัวละครสำคัญจะล้มหายตายจากไป แต่ว่ามันก็จะเป็นมรดกตกทอดไปยังคนรุ่นลูกและเขาก็จะมาตั้งคำถามต่อด้วย สังคมไทยเปลี่ยนไปแล้วอยู่ที่ว่าเราจะใช้ความเปลี่ยนแปลงให้เป็นประโยชน์และให้เกิดดุลยภาพได้อย่างไร”
“เรื่องสื่อก็ต้องวิพากษ์เหมือนกัน ทุกสื่อ แม้ว่าจะต่อสู้เรื่องเสรีภาพสื่อว่าควรจะมีเสรีภาพแต่เราก็ต้องวิพากษ์ ถ้าอยู่บนฐานคิดว่าเขา bias เราต้อง bias ด้วยมันก็จะทำให้สังคมอยู่ด้วยความ bias กันทั้งหมด มันต้องมีคนกล้าที่จะเริ่มปรับตัวเองก่อนว่าถ้าจะแก้ปัญหาจะให้สังคมปรองดองไม่ขัดแย้ง คุณ bias ก็ bias ไป แต่ฉันจะเลิก bias ถ้ารัฐสามารถปรับช่อง 11 ได้ว่าจะเลิก bias เลิกใช้สื่อ propaganda เชื่อเถอะอีกฝ่ายหนึ่งก็ต้องปรับตัวเอง หรือถ้าอีกฝ่ายปรับตัวเองให้มีมาตรฐานดีพอ สื่อของรัฐของจะถูกลดคุณค่าไปเลย ฉันใดก็ฉันนั้น มันอยู่ที่ว่าใครจะเริ่มก่อน มันเป็นสังคมไก่กับไข่”
การตรวจสอบความจริงถือเป็นโจทย์ข้อแรกของกระบวนการปรองดอง หากสื่อมวลชนไม่ทำหน้าที่นี้บรรยากาศปรองดองคงไม่เกิดขึ้น
“ตอนนี้ทุกคนก็มองคณะกรรมการทั้งชุดคุณอานันท์และคุณหมอประเวศเป็นความหวัง แต่ลองถามลึกๆ สิว่าวันนี้คนที่เขาเป็นเหลืองมากๆ แดงมากๆ เขามองเป็นความหวังไหม สังคมไทยตอนนี้มันมีความแตกแยกทางความคิดสูงมาก แม้ว่าคนที่คุณหมอประเวศคุณอานันท์ที่ตั้งก็จะเป็นภาพบุคคลที่มีความน่าเชื่อถือ แต่เหมือนกับสังคมไทยตอนนี้มันกระจัดกระจายมาก จนเราไม่รู้ว่าสุดท้ายความปรองดองมันจะเกิดขึ้นได้จริงหรือไม่ กรรมการที่ตั้งขึ้นจะช่วยประเทศไทยได้จริงหรือเปล่า บทบาทสื่อก็จะมีผลสำคัญ เพราะว่าสื่อจะเป็นตัวกำหนดวาระว่าเรื่องอะไรที่ควรจะเป็นเรื่องเร่งด่วนควรจะต้องเริ่มทำก่อน เช่น สื่ออาจจะกำหนดวาระว่าเรื่องการค้นหาความจริงก่อนว่าใครถูกใครผิดในเหตุการณ์ที่ผ่านมา แล้วการชดเชยเยียวยา หรือจะบอกว่าข้ามช็อตไปแล้วเราไปมองข้างหน้ากันเลยไม่ต้องย้อนอดีตที่เกิดขึ้น เม.ย. พ.ค. อันนี้ก็เป็นจุดแล้ว คือถ้าสื่อมองว่าก่อนจะเดินไปข้างหน้าย้อนกลับไปดูก่อนว่า เม.ย. พ.ค.เกิดอะไรขึ้น เอาความจริงให้ปรากฏก่อน ใครผิดว่าไปตามผิด และก็มีการชดเชยเยียวยาเพื่อให้ทุกฝ่ายพอใจ มันก็จะได้ผลแบบหนึ่ง แต่ถ้าบอกว่าเราต้องมองไปข้างหน้า ลืมๆ ไปเถอะ ทีนี้การลืมๆ กันไปเถอะช่วงนี้มันจะไปกระทบใจอีกกลุ่มหนึ่งที่เขาไม่อยากลืม อย่างกรณีคนเสียชีวิตกว่าร้อยคนคนบาดเจ็บหลายร้อยคน เรายังไม่เคยมีพิธีกรรมทางศาสนาอะไรให้เขาเลยนะ มันเป็นเรื่องแปลกของสังคมไทย มันสะท้อนอะไรบางอย่าง ปกติสังคมไทยเวลาเราเห็นใครเสียชีวิตเกิดอุบัติเหตุตามท้องถนนเราจะเห็นมาวางพวงมาลัยให้ เพราะเป็นการอุทิศส่วนกุศลให้เขาไป แต่นี่คนถูกยิงตายในเมืองตั้งเยอะแยะ แต่เราก็ต่อด้วยมหกรรมแกรนด์เซล เราไม่มีพิธีกรรม 3-4 ศาสนาเพื่อจะส่งวิญญาณเขาไปสู่สุคติ ถ้าเราเชื่อแบบคนไทยนะว่ามีวิญญาณที่ล่องลอยอยู่ในเมืองมันจะเกิดสมานฉันท์ได้ไหม ไม่ใช่เป็นเรื่องผีสางนะถ้าเราเชื่อเรื่องจิตวิญญาณ รัฐบาลจะไม่ชอบคนเสิ้อแดงอะไรก็แล้วแต่แต่คนที่ตายมีทั้งพลเรือน ทหาร ไม่เห็นมีใครเสนอว่าเรามาจัดพิธีกรรมทางศาสนากัน ให้อโหสิกรรมกัน คือวิธีแบบนี้มันอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นปรองดองที่ดีก็ได้ แต่ว่าทำไมถึงไม่ทำ เป็นเพราะว่าเราไม่ยอมรับว่าคนที่ตายเป็นคนไทยหรือเปล่า หรือว่ามองเขาเป็นเครื่องมือทางการเมืองของคุณทักษิณหรือมองว่าเขาเป็นผู้ก่อการร้าย”
ตัวเลขคนตายเป็นของแสลงสำหรับรัฐบาล ถ้าจัดงานจะยิ่งเป็นประเด็นให้ต่างประเทศโจมตีอีก
“คือมันเป็นเส้นแบ่งบางๆ เราก็เห็นว่าคราวนี้มันเล่นแรงกันทั้งสองฝ่าย ฝ่ายเสื้อแดงก็ต้องการใช้คนตายเป็นเครื่องมือ ก็เป็นเรื่องเจ็บปวด ก็ต้องยอมรับว่าช่วงการชุมนุมแกนนำเสื้อแดงก็ไม่ยอมถอยเพื่อรักษาชีวิตคนด้วย อันนี้ก็ต้องวิจารณ์และประณามกันไป ส่วนรัฐในฐานะเป็นผู้รักษาความสงบและรับผิดชอบชีวิตทุกคนรัฐก็ต้องถูกวิจารณ์ถึงการตัดสินใจในวิธีการที่รัฐใช้ ถ้าอันไหนไม่ชัดเจนก็ต้องตรวจสอบ แต่ตอนนี้กระบวนการตรวจสอบยังไม่เกิดขึ้น ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าคณะกรรมการตรวจสอบข้อเท็จจริงจะเป็นอย่างไร แต่แค่เรื่องความเชื่อของคนไทย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการเมือง เรายังก้าวข้ามไม่ได้เลย ก็หมายความว่าเรายังไม่พร้อมจะอโหสิกรรมให้กับคนที่ตาย ที่เขาคิดไม่เหมือนเรา หรือว่าเพราะเรากลัวว่าจะกลายเป็นเครื่องมือ”.
เป็นตัวเอง-ขัดใจคนอื่น
พักหลังๆ บทบาทเรียกร้องสิทธิเสรีภาพไม่โดดเด่นเหมือนก่อน กระทั่งเจ้าตัวเองยังเคยได้ยินเสียงวิจารณ์ว่าสุภิญญาเปลี่ยนไป ถูกทั้งฝ่ายซ้ายฝ่ายขวา เพื่อนพ้องน้องพี่ตราหน้าว่าไร้เดียงสา เป็นช่วงเวลาที่วางตัวลำบากเอาการ วันนี้อัพเดตชีวิตอีกด้านของเธอก็เพิ่งรู้ว่าเป็นหนึ่งในสายวิปัสสนาโกเอ็นก้า เลยแซวว่าใช้ยาแรงนะนั่น
“มันมีทั้งคนคาดหวังและผิดหวังในตัวเรา คนคาดหวังก็อยากให้เราเคลื่อนไหวเรื่องเสรีภาพแบบเข้มข้นเลย คนผิดหวังก็จะบอกว่าพูดแต่เรื่องเสรีภาพ เขาก็บอกว่าสังคมตอนนี้มันซับซ้อนกว่านั้น ตอนไปปฏิบัติธรรมก็ไม่ได้คิดว่าเราทุกข์ขนาดนั้นหรอก ขณะนั้นเราพยายามเป็นตัวของตัวเองแต่มันไปขัดใจคนอื่น ตอนนี้ก็พยายามทำในสิ่งที่เราคิดว่าถูก เหมือนมีภูมิคุ้มกันแล้ว รู้จักประนีประนอมกับคนรอบข้างเรามากขึ้น”
“ความขัดแย้งในสังคมมันลงลึก มันเป็นภาวะที่คนกลัวตกเป็นเครื่องมือ กลายเป็นว่าคนไทยถูกรัดคอด้วยคำนี้ จะก้าวซ้ายก็กลัวจะตกเป็นเครื่องมือ จะก้าวไปทางขวาก็กลัวตกเป็นเครื่องมือ มันก็เลยมีคนที่ไม่รู้จะยืนอยู่ตรงไหนในสังคม อย่างตัวเองมองว่าคุณทักษิณทำไม่ถูกต้องแน่นอน แต่ก็มองว่าการละเมิดสิทธิมนุษยชนหรือละเมิดสิทธิเสรีภาพก็เป็นเรื่องไม่ถูกต้องเหมือนกัน แล้วจะยืนตรงไหน จะก้าวซ้ายหรือก้าวขวาที่จะไม่ตกเป็นเครื่องมือ ซึ่งเชื่อว่าคนแบบนี้ก็มีไม่น้อยในสังคมไทย แต่ว่ามันแสดงออกไม่ได้ กลัวจะตกเป็นเครื่องมือก็เลยอยู่เฉยๆ ดีกว่า และก็รับสภาพไป ไม่ว่าฝ่ายหนึ่งจะใช้วิธีการป่วนเมืองยังไงก็ตาม อีกฝ่ายหนึ่งจะใช้อำนาจรัฐเบ็ดเสร็จละเมิดสิทธิมนุษชนยังไงก็ตาม รู้สึกไม่พูดดีกว่าเพราะพูดไปก็จะตกเป็นเครื่องมือ ถูกเสียบประจาน เดี๋ยวไม่เลือกทางที่ถูกต้องก็กลายเป็นพวกดัดจริต ไม่ไร้เดียงสาก็ดัดจริต หรือไม่เท่าทันสังคมไทย โดนทุกอย่างขนาดว่าเราเลือกความถูกต้องแล้วนะ เรายึดหลักการว่าใครมาละเมิดสิทธิมนุษยชนหรือเสรีภาพถือว่าผิด ไม่ว่าจะเป็นรัฐบาลไหน การอยู่ข้างสิทธิเสรีภาพและสิทธิมนุษยชนมันเหนื่อยนะ และบางทีเราก็ทำอะไรไม่ได้มาก พูดก็เสียงไม่ดัง และไม่ว่าใครมาเป็นรัฐบาลเราก็ต้องพูดเหมือนเดิมกลายเป็นพวกแผ่นเสียงตกร่อง คนก็รำคาญ คนในสังคมไม่น้อยที่เป็นอย่างนี้ไม่ใช่เฉพาะนักกิจกรรม ประชาชนทั่วไปด้วย ที่รู้สึกว่าจะก้าวขาซ้ายก้าวขวาก็เครียดไปหมดเพราะกลัวตกเป็นเครื่องมือกลัวไร้เดียงสา กลัวว่าไม่เป็นคนดี กลัวถูกหาว่าไม่รักชาติ กลัวว่าไม่ได้อยู่ข้างความถูกต้อง แต่ความถูกต้องมันถูกอธิบายความเป็น 2 ชุด และมันขัดกันอยู่ ถ้าสองชุดความคิดนั้นมันใช้อำนาจในทางที่ไม่ชอบทั้งคู่หรือว่าไม่เคารพสิทธิมนุษยชนทั้งคู่ เราก็รับไม่ได้ทั้งคู่ แล้วทีนี้เราจะอยู่ตรงไหนในสังคมนี้ ไม่มีที่ให้เรายืน มันก็ทำให้คนส่วนใหญ่ไม่มีที่จะยืน”
“ถ้าเราไม่ได้ทำงานอย่างนี้มาเราอาจจะสบายใจมากขึ้น ถ้าอยู่เฉยๆ แต่เนื่องจากเราทำงานอย่างนี้มา ตอนที่เราถูกหมิ่นประมาทคนก็มาช่วยเราเยอะมาก แต่คนมาช่วยก็หลายแบบ คนมาช่วยเพราะเกลียดทักษิณ คนมาช่วยเพราะว่าเห็นเราสู้เรื่องสิทธิเสรีภาพ แต่พอตอนนี้เราพูดเหมือนเดิมเป๊ะเลย เหมือนตอนที่สู้คดีชินคอร์ป ก็ยังพูดเรื่องเสรีภาพ แต่คนที่เคยช่วยเราเพราะว่าเกลียดทักษิณเขาก็จะกังขากับเรา ขณะที่คนที่ช่วยเราเพราะเราสู้เรื่องสิทธิเสรีภาพเหมือนกันเขาก็กังขากับเราเหมือนกันว่าเราก็ไม่เห็นสู้เต็มที่ เหมือนที่ตอนนั้นออกมาพูดทุกวันๆ ก็ยอมรับว่าตอนนี้ไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรมาก มันก็น้ำท่วมปากบางทีมันก็จุก แต่ถ้าจำเป็นต้องพูดก็พูดและก็จะพูดแบบที่เราคิด สมัยคุณทักษิณจะมีแถลงข่าว มี event มากกว่านี้ ตอนนั้นเขาก็น่ากลัวจริง เหตุการณ์ในวันนี้มันก็สะท้อนภาพภาคใต้คราวที่แล้ว เพียงแต่ scale มันใหญ่ขึ้น มันเป็นการเมืองระดับชาติ สิ่งที่คุณทักษิณทำที่เราไม่สามารถให้อภัยได้ไม่ใช่เรื่องคอรัปชั่นนะ เรื่องคอรัปชั่นเป็นเรื่องใหญ่ร้ายแรง แต่ว่าเรื่องที่ไม่สามารถยอมรับได้ก็คือเรื่องสิทธิมนุษยชน เรื่องนโยบายทำสงครามกับยาเสพติด แต่ที่น่าขนลุกก็คือเวลาพูดเรื่องนโยบายยาเสพติดกับคนเสื้อแดง เขาก็มองว่าเป็นเรื่องถูกแล้ว คนที่เขาด่าการใช้อำนาจของรัฐบาลอภิสิทธิ์เคยถามเขาว่านโยบายทักษิณปราบยาเสพติดเขาบอกมันต้องทำเพราะยาเสพติดเป็นภัยต่อสังคม อ้าว หรืออย่างภาคใต้กลายเป็นกรอบคิดเหมือนกันเลย และกรณีภาคใต้ตอนนี้ก็เละไปแล้ว สุดท้ายคุณทักษิณมาตั้งคุณอานันท์เป็นประธานคณะกรรมการสมานฉันท์ มีหมอประเวศด้วย ตอนนี้คุณอภิสิทธิ์ตั้งคุณอานันท์และก็หมอประเวศเป็นกรรมการปฏิรูปประเทศไทย เอ้ยเป็นภาพคุ้นๆ นะ ตอนนั้นภาคใต้หลังจากที่บาดแผลมันแรงแล้ว มีกรือเซะ-ตากใบ จับอุ้มคนเป็น 7,000 คน จนเกินจะเยียวยาแล้วก็มีชุดกรรมาธิการสมานฉันท์เป็นความหวัง หลายคนมีความหวังนะในตอนนั้น มันเหมือนกับหนังฉายซ้ำในวันนี้”.
Thai smiles silenced-East Asia Forum
25-07-10
Silenced smiles: Freedom of expression in Thailand
Jonathan Fox
East Asia Forum: July 13, 2010
http://www.eastasiaforum.org/2010/07/13/silenced-smiles-freedom-of-expression-in-thailand/
July 7 marked 90 days since Prime Minister Abhisit Vejjajiva declared a state of emergency in Thailand. Even though Thai security forces quelled the Red Shirt protests in late May, the Abhisit administration recently extended the emergency decree over nearly a third of the kingdom for an additional three months. While much has been said about the political, economic and social impacts of the kingdom’s recent unrest, little attention has been given to the dangerous erosion of freedom of expression in Thailand.
The recent cycle of deadly violence began on March 12, when tens of thousands of Red Shirt protesters rallied against the Abhisit government. What initially began as peaceful protest eventually escalated into the worst political violence in nearly four decades, leaving 90 people dead and over 1,900 injured.
As Bangkok’s streets turned into battle zones, an energetic buzz spread across the internet. With televised and print media unable to keep up with the fast pace of events, many people in Thailand turned to the web for updates and news. Thailand’s estimated 16 million internet users held lively debates on message boards and chat rooms, some supporting the Red Shirts and others denouncing them. Thai authorities recognised these new forums shaping public opinion, and quickly launched a campaign to control the content and character of the public debate online.
Immediately after a state of emergency was declared on April 7, Deputy Prime Minister Suthep Thaugsuban signed an emergency order blocking access to 36 websites throughout Thailand. The blocked URLs consisted mostly of pro-Red Shirt websites, but also included independent media sites such as Prachatai.com.
In the aftermath of violent clashes on April 28, Thai authorities blocked access to websites showing video clips of the violent confrontations between Thai security forces and Red Shirt protesters. These included Prachathai’s Facebook page, websites www.springnewstv.com and www.vimeo.com, and several URLs on YouTube. Web activists monitoring the government’s actions noted that it took less than 10 minutes for officials to block public access to a URL deemed to undermine the official narrative.
On May 19, after government-controlled programming took over local TV stations, many in Thailand turned online for news, only to find new restrictions on cyberspace. Certain pages of English-language websites, such as New Mandala and Political Prisoners in Thailand, were actively blocked by Thai authorities. Access to Facebook and Twitter was irregular at this crucial time. These sites were a source of graphic images from the military offensive against the Red Shirt protesters, postings from banned sites, and independent reporting from the scene of events.
During the crises, Sue Loruthai, permanent secretary for the Ministry of Information and Communication Technology, cautioned Thais to use the internet in the ‘right way’ and avoid disseminating information that could create misunderstanding among the public, warning that popular websites and social networks such as Facebook, Twitter, hi5 and MySpace would be under watch. Such comments only intensified the pre-existing culture of fear and self-censorship in Thailand.
The exact number of websites and URLs blocked by Thai authorities remains unknown, yet even the conservative estimates are disturbing. Under the Internal Security Act, from March 11 until April 6, Thai authorities blocked at least 9,000 unique web addresses. During the State of Emergency, from April 7 until July 7, at least 612 websites were blocked in a process lacking transparency or public accountability. In addition, at least two individuals were arrested for posting or creating content in breach of the vaguely defined clause of national security.
The recent spate of political turmoil seems to have added new vigour to efforts to limit freedom of expression in Thailand. On June 15, the Thai government established the new Bureau of Prevention and Eradication of Computer Crime to prevent and suppress online offences. On June 17, newly appointed ICT Minister Juti Krairiksh warned that internet service providers would face legal action and have their licenses revoked if they failed to cooperate with government efforts to block websites.
Government spokesman Panitan Wattanayagorn repeatedly explained that authorities were not using the emergency decree to close down the general media, but only those media outlets that incite violence or distort information. Yet while state and military owned or operated media continue to operate freely, opposition and independent media are blocked, banned or otherwise restricted.
Under the guise of promoting harmony and unity in Thailand, prominent voices continue to push for stricter regulation of the internet. Current efforts focus on silencing opposing voices rather then facilitating dialogue. The important role that free expression, especially online, plays in defusing tensions is all but ignored in Thailand today.
A state of emergency is characterised by its temporary nature. The Abhisit administration’s current policies give the impression that the government wishes to make permanent changes to where and how individuals can express their opinions. This would be a step backwards for one of Southeast Asia’s most open nations. More importantly, stifling the public debate on the divisions and challenges facing Thai society will not make the conflicts go away. Instead, restricting freedom of expression will only impede efforts to achieve true reconciliation and lasting calm throughout the kingdom.
Jonathan Fox is an independent researcher working on freedom of information in Southeast Asia.
LET IT BE
Censorship is no basis for reconciliation
Suranand Vejjajiva
- Bangkok Post: July 23, 2010
- http://www.bangkokpost.com/opinion/opinion/187458/censorship-is-no-basis-for-reconciliation
Freedom of expression is being seriously challenged as the government of Prime Minister Abhisit Vejjajiva uses the Emergency Decree as its main mechanism in dismantling the supporting apparatus of the United Front for Democracy against Dictatorship (UDD) and its red shirt movement.
The clean-up operations are extensive and affect not only those with ties to the red shirts but also the many who dared to speak out against the government. The Computer Crimes Act and lese majeste law have also been invoked in a wide and sweeping manner.
Some of the offences are real in nature and, under normal circumstances, would be dealt with by whoever is in government. However, by relying on the special powers of the Emergency Decree, the transparency which normally would be assured within the judicial process, is thereby obscured.
For instance, no specific charges were lodged against the red shirts’ People’s Channel or various owners and talk show hosts of community radio stations that were closed down. Beyond the legal boundaries, many were threatened and harassed.
Particularly hard hit is the internet. The cyber world has usually been a flourishing forum for free expression. However, under the Emergency Decree, thousands of websites (40,000 as estimated by the Thai Netizen Network) have been reportedly closed, many specific postings were traced back to origin, leading to arrests and charges both against individuals, websites or web-board operators, even internet service providers.
Recently, Prachathai, a popular news and web-board site announced the closure of its web-board, after long bouts of resisting attempts to shut the website down since the coup d’etat of Sept 19, 2006.
It finally succumbed to charges of lese majeste. The offending remarks were not written by the website operators but in a posting by one of its members.
Since television and regular radio stations are state-owned, news and talk shows are controlled mostly through “self censorship” or lobbying by officials. Only the established mainstream print media remain relatively free, protected by law after decades of struggle against closure and censorship imposed by various military regimes.
This is probably why Mr Abhisit is now doing his “press tour” to meet and talk to various owners and editors.
As for the red shirts’ newspapers and magazines, they have all been closed down under the charge of being “false” media. The government has accused them of being merely propaganda tools of the UDD.
But does control and censorship work?
Apparently the government and the Centre for the Resolution of the Emergency Situation (CRES), the main enforcer of the Emergency Decree, think so.
For them, a sense of control seems equal to a sense of security, at least for the government if not the general public.
In the short run, through suppression the government may claim a return to normalcy. It also hopes that with the red shirts’ voices stifled, the government’s one-sided propaganda can break through and change the hearts and minds of people who “see red”. The message is about the protection of the revered institution of the monarchy and unity for the common good so the nation can return to peaceful and normal ways.
Hardly anyone in Thailand would like to be chastised as “disloyal” or intent on wreaking havoc. If they do not fall in line, most will just keep quiet.
But over the longer term, such an approach could backfire, and it will.
First, the heavy-handed tactic creates even more animosity towards the government on the part of the anti-government groups. They view this as the government’s attempt to avoid answering the question of what really happened during the violent incidents of May – what circumstances led to the death of 90 people and who should be responsible. So far, the evidence gathered and culprits caught are questionable and insufficient to complete the picture, as the red shirts feel that the government is not only covering up its own mess but is setting up the opposition as the ultimate fall guy.
Second, by using this all-encompassing authority, the government further alienates itself from the public. It will lose trust and its own credibility which are essential for reconciliation. Revoking the Emergency Decree and letting the regular judicial process operate would serve to back up the government’s proposed reconciliation plan, without which Mr Abhisit’s pretty words are just empty mouthings.
Third, the government has become more paranoid by the day. Such forms of political expression as the recent “red Sunday” activities led by Sombat Boon-ngamanong are symbolic acts of protest calling for justice by tying red cloth to the Ratchaprasong junction sign. Mr Sombat was earlier arrested and held without charge for two weeks for this very act. Upon release he continued his quest as a growing crowd of supporters showed up. So, this past Sunday the Royal Thai Police was at the junction in full force, of course not to support Mr Sombat but to maintain order. They arrested Natee Sornwaree who shouted aloud, without a megaphone, calling for justice, and fined him 100 baht for “being noisy and causing annoyance”.
In a separate incident, the police in Chiang Rai charged three students, aged 23, 24 and 16, who together held simple hand-written signs with the words: “I see dead people at Ratchaprasong” and “Emergency Decree must be maintained to hide the truth.” The arrests reflect the low level of tolerance this government has for free speech. More challenges to the Emergency Decree will certainly come.
Fourth, the atmosphere of suppression has a dumbing-down effect. The Think Positive Network, a non-political group of professionals in various fields, made a television commercial to make the point that no one is to blame for the political crisis but that all of us share the blame, and suggested how we could work together to fix the problem. The commercial is thought-provoking but it was not permitted to be broadcast. Representatives from the major television channels decided to self-censor the ad, citing wide ranging excuses. This is in contrast with other commercials by the government that have been aired, with songs for peace and unity.
Censorship is not a basis for reconciliation and democracy. By curbing debate and continuing to enforce suppression, discontent will brew. Once it reaches boiling point, even the power of the Emergency Decree will not be able to save the government.
Suranand Vejjajiva served in the Thaksin Shinawatra cabinet and is now a political analyst.
[FACT comments: Pornography is only govt’s excuse to crack down on dissent.]
Southeast Asia: Sex and web censorship
Global Voices: July 16, 2010
http://globalvoicesonline.org/2010/07/16/southeast-asia-sex-and-web-censorship/
Regulating internet content today is viewed as an anti-democratic practice but Southeast Asian governments seem able to justify it by invoking the need to save the young from the scourge of indecent sexual behavior.
Indonesia’s plan to filter web of “bad” content through its Multimedia Content Screening team was shelved last February after it was opposed by the public. Today, the proposal is being revived in the wake of a celebrity sex tape scandal which continues to shock both the young and old in the world’s most populous Muslim-majority nation. After enacting an anti-pornography law two years ago, Indonesia now wants to enforce an internet blacklist in response to the demand of conservative voices to protect the morals of the young.
A similar celebrity sex scandal hounded the Philippines last year which paved the way for the passage of an anti-voyeurism law. The internet was also blamed for the instant dissemination of the sex tapes which prodded lawmakers to craft a cybercrime bill.
In Cambodia, the government is proposing to establish a state-run exchange point to control all local internet service providers which is intended to strengthen internet security against pornography, theft and other cybercrimes. The draft regulation is not yet final but it is expected that the government will seriously pursue this measure especially after it recently became almost helpless in stopping the cell phone and internet uploading of an illegally taped video of nude ladies bathing in a monastery.
Southeast Asian governments do no always need sex scandals to censor the web since they can always cite other reasons, like national security, to filter and monitor internet content. For example, Thailand became the first country in the world to shut down 100,000 websites for containing “dangerous” material. It punishes bloggers, writers and website administrators for violating the lese majeste law. Vietnam was accused by Google and McAfee of launching cyber attacks against some websites, specifically websites that advocate opposition to bauxite mining, a controversial issue in the country.
But politically-driven internet regulation often encounters strong opposition from internet users and it always elicits condemnation around the world, especially from media groups and human rights organizations. Governments can always ignore the noisy critics but they will also lose credibility. Governments with democratic trappings cannot afford to censor the online media for an extended period. But regulating the web to stop pornography and other immoral acts somehow generates only a whisper of protest. It has become the safest ruse to block “harmful” websites. Myanmar’s internet regulation policy has been identified as one of the draconian measures imposed by the ruling junta but its decision to ban two weekly journals for posting photos of female models in short pants didn’t draw the normal level of opposition from democracy groups.
The aggressive drive to eliminate sex and sexual imageries in the online domain may be a symptom of the rising tide of conservatism in many Southeast Asian nations. The morality card is being played to produce desirable attitudes, sentiments and behavior among the population even if this strategy disrespects the diverse cultures in the region. When Indonesia passed the anti-porn law, the Bali governor protested since the law is contrary to the local tradition where making historic nude statues and erotic dances are sometimes still popular. When Cambodia blocked websites showing pornography or sexy images, it included reahu.net for containing artistic illustrations of ancient bare-breasted Apsara dancers and a Khmer Rouge soldier.
Another problem is the vague definition of what constitutes images and actions that are pornographic, indecent, immoral, and obscene. Filipino activists are worried that the cybercrime bill would now make it unlawful to publish or upload materials that contradict the official state interpretation of what is decent, moral, and proper.
Governments have mastered the tools and techniques of censorship in the traditional media. They are now testing the limits of online regulation. Indonesia’s plan to enforce an internet blacklist should be monitored because of its impact in the region. Indonesia has more than 40 million internet users and it is acknowledged as the Twitter capital of Asia. If Indonesia succeeds in filtering web content, other countries in the region are expected to follow this model.
Web censorship does not only cut access to information; it also weakens the power of internet users to form online solidarities. To really protect the young and innocent, the best solution is to give them, their parents, and the community in general, the proper education and relevant information about the potential and risks of surfing the web.
Red Sunday at Ratchaprasong
Prachatai: July 20, 2010
http://www.prachatai3.info/english/node/1949
Activists and red shirts have continued to converge at Ratchaprasong on Sundays to commemorate the loss of lives in the area. Last Sunday an activist was arrested and fined for making a loud noise.
On 18 July, a group of activists and red shirts gathered at Ratchaprasong intersection to remind the public of the recent crackdown and the loss of lives, an activity which they plan to keep doing on every Sunday, called Red Sunday.
Hundreds of policemen were deployed to safeguard the Ratchaprasong intersection sign where the activists intended to tie strips of red cloth as they had done before.
The activists and red shirts gathered in small groups scattered around the intersection, with the biggest group at the corner of Central World. They tied strips of red cloth to other signs instead.
A policeman said that about 150 police from 9 police stations had been stationed there since 3 pm.
At 4.30 pm in front of Pathumwanaram Temple, some activists staged a performance entitled ‘People have died here’. They called for the lifting of the Emergency Decree so that the public can have freedom of expression, and a temporary halt to all reform and reconciliation panels until independent and transparent fact-finding and scrutiny is carried out into the crackdown.
Then the activists, some of them dressed and made up to look like corpses, walked from in front of the temple to Ratchaprasong intersection.
At 5.20 pm, Sombat Boon-ngamanong, an activist who initiated the activity, negotiated with the police to let them tie red cloth to the Ratchaprasong intersection sign, but was allowed to tie cloth on the footpath fence only.
Sombat had been arrested for the same activity at the same place on 26 June. He was detained for two weeks, and was released on 9 July.
‘I don’t have to prepare myself for another arrest. It’s the authorities’ concern, not mine. I live my life normally. I’ve no problem. I don’t have to hide. You’ll see me every Sunday. If [the authorities] want to arrest me, please do it on Sunday and I’ll be glad,’ he told Prachatai after the release.
While Sombat was tying the red cloth, other activists and red shirts shouted ‘People have died here’, tied red cloth at other places nearby, and wrote messages on the corrugated iron wall surrounding the construction site of Central World. They lit red candles to commemorate the dead, and then dispersed.
A 60-year-old woman who joined the activity told Prachatai that she had heard about the activity from her son who had read about it on Facebook, and came alone. She wanted to join others to remember the dead. She and her family were there during the crackdown, and fortunately no one in the family got hurt. Nevertheless, she felt sorry about what had happened, and would never forget it.
‘I came here to remember the dead, to let them know that we have never forgotten them. Although we’re not relatives, we fought together. We, the red shirts, do not abandon each other,’ she said.
During the activity, at about 4.30 pm, activist Nathee Sorawaree was arrested by 4-5 plainclothes police after he shouted at police making announcements through loudspeakers, telling those who joined the activity to remain calm. The officers announced that the activity was considered an assembly, since it had been arranged through Facebook, and was a crime carrying a jail term under the Emergency Decree.
‘Don’t gag us. Let us speak. Let us express ourselves,’ Nathee shouted against the police announcements, and went on, ‘I’ve seen this place burned down, and people shot. If you want reconciliation and want to hear our voices, let us speak. Don’t gag us.’
While he was being arrested and carried away, he kept on shouting, ‘I came alone. I’m not violating any laws. I’ve not come with 5-6 people. This reaction [by the authorities] is excessive.’
While he was locked up in a police detention vehicle nearby, he told reporters his name and said that he was an activist working for the homeless in Sanam Luang. He said the police had started the provocation first with the loudspeakers.
‘Red Sunday. Red Sunday,’ he kept shouting.
Pol Lt Col Phirom Chantraphirom, Deputy Commander of the Lumphini Police Station, told reporters that the police made the arrest in order to calm him down, and for fear of possible unrest. Nathee would be brought to the police station for interrogation, and then released.
At about 6.40 pm, Nathee was released from the police station. He was fined 100 baht for making a loud noise.
Source:
Sombat, reds stage ‘flash protest’
Pravit Rojanaphruk
The Nation: July 13, 2010
http://www.prachatai3.info/english/node/1937
Some 50 red shirts converged at Rajprasong intersection late yesterday [11 July] afternoon in defiance of the emergency decree and created a small commotion – repeatedly shouting “People have been killed here!” and “The military shot people!”
An equal number of police kept a close watch on the rally, however no-one was arrested.
The group, led by prominent red shirt Sombat Boon-ngam-anong, 42, who was released after being detained for two weeks under the decree on Friday, said people needed to remember that the site was historic and that those behind the killings had not faced justice yet.
“Although the truth is not out there yet, those left behind must keep on pursuing it,” Sombat told the crowd and many reporters who went there.
Sombat, who has become more famous after his detention led to many media reports, urged red shirts to come out and tie red ribbons to memorialise the incidents which led to some 90 people on both sides being killed.
“Truth will bring about reconciliation and peace, but this won’t be achieved as long as injustice persists,” he added. “If I am arrested, may those who believe in peaceful struggle openly carry on with their fight.”
Sombat told The Nation earlier that being detained was a way to carry on the fight. “I think what [the government] is most afraid of is that the people will scrutinise them,” he said, claiming that the emergency decree had been extended in order to silence red shirts.
“But this law is unjust,” he said. “It violates constitutional rights as well as basic rights. Since we want to insist on our constitutional rights, we must challenge it.”
Matichon Weekender News Magazine, the Kingdom’s widest circulated weekly news magazine, put Sombat’s picture on its front page on Friday, making him a cause celebre overnight, and some red shirts asked to have their pictures taken with him.
[FACT’s personal favourite! Way to go, Matichon!]
Three people played dead during the “flash protest”, covering part of their bodies with red paint and lying down on the corner just outside Gaysorn Plaza.
One police officer, asked by a video journalist whether the action was lawful or not, replied that it contravened the emergency decree.
When asked if citizens had a right as human beings to express themselves politically or not, the officer looked evasive on camera and said: “Let me not answer that question.”
Stickers were also attached to a CCTV pole with messages like: “I hate Abhisit”, “Shut Up or Die” and more.
People watching on a nearby pedestrian overpass shouted and waved in support of the red shirt group.
Source:
http://www.nationmultimedia.com/home/2010/07/12/politics/Sombat-reds-sta…
Mr Burns tells Thai PM to lift emergency law
Bangkok Pundit: July 20, 2010
http://us.asiancorrespondent.com/bangkok-pundit-blog/mr-burns-tells-thai-pm-to-lift-emergency-law
| A senior U.S. official urged Thailand on Friday to end a three-month state of emergency that allows the government to arrest and hold people without charge, censor the media and restrict public gatherings.
U.S. Under Secretary of State Bill Burns made the comment during a news conference with Thai Foreign Minister Kasit Piromya at the start of an official visit to Thailand, Cambodia, Indonesia and the Philippines. “Clearly, the United States hopes that the state of emergency, that the decree, can be lifted as soon as possible,” Burns told reporters during a brief press conference. BP: Puea Thai has also called for it to be lifted and even on the weekend the PAD’s New Politics Party said consideration should be given to lifting the state of emergency. Abhisit hinted on the weekend that it may be lifted in some additional provinces (currently a state of emergency is in place in 19 provinces), but when will it be lifted in its entirety? btw, couldn’t resist posting this story so I could use Mr Burns in the headline…. |
A little less emergency-PRD
25-07-10
[FACT comments: It has become obvious that emergency powers will remain in the capital, perhaps for a very long time. Govt thinks it can hang on to draconian rule. However, we’d like to know if govt has lifted Internet censorship and applied for court orders for blocked websites in the provinces where martial law has been lifted. If you live in a province where the Decree has been lifted, do you have your Internet back? Is FACT unblocked?]
Emergency Decree Revoked in Three More Provinces
Public Relations Dept: July 20, 2010
http://www.thaiembassy.sg/announcements/emergency-decree-revoked-in-three-more-provinces
On 20 July 2010, the Thai Cabinet revoked the use of the Emergency Decree on Public Administration in Emergency Situation, B.E. 2548 (2005) in three more provinces, namely, Lampang Roi Et and Sakon Nakhon. The decision was made based on the assessment that the situation there had returned fully to normalcy. With this and the earlier cabinet decision on 13 July 2010 to lift the state of emergency in five provinces, the Emergency Decree now remains in effect in 16 provinces where its use is still deemed necessary. These are: Bangkok, Nonthaburi, Samut Prakan, Pathumthani, Ayutthaya, Chonburi, Chiangmai, Chiangrai, Khon Kaen, Udon Thani, Chaiyaphum, Nakhon Rachasima, Ubon Ratchathani, Nong Bua Lampoo, Mahasarakham and Mukdahan.
Be that as it may, the use of the Emergency Decree has not affected ordinary people and their normal way of life or conduct of businesses. The use of the Emergency Decree in the remaining provinces is also under constant review. The Prime Minister stated during his press interview after the Cabinet meeting on 20 July that the National Security Council has to submit regular reports on the implementation of measures under the Emergency Decree so as to ensure oversight and to facilitate consideration of whether the Decree should be further revoked in the remaining provinces.
On a separate matter, Prime Minister Abhisit Vejjajiva took the opportunity during his weekly television programme on 18 July 2010 to inform the public about media reform and his Government’s intention and approach on the issue, which is part of the country’s reconciliation plan.
The Prime Minister noted that unlike other aspects of the reconciliation plan, no committee would be set up on this issue. He added that what should be considered was how the media could operate with freedom and exercise such freedom in a constructive manner, and that the Government would like the media to be self-regulated as much as possible. In this regard, various media organisations have organised a number seminars, while Mr. Ongart Klampaiboon, Minister attached to the Prime Minister’s Office, who is in charge of media issues, and Dr. Yubol Benjarongkij, Dean of the Faculty of Communication Arts, Chulalongkorn University, have been coordinating with them.
Noting the concern in some quarters that the Government might attempt to interfere with the media, Prime Minister Abhisit said that to assure the media, he had met with representatives of the media and various groups to exchange views. Among the issues discussed were on-going efforts to enact a law to protect the media profession and expedite laws related to the regulation of television and radio, with an independent regulatory body, in accordance with the Constitution, as well as the need for the Government to support the strengthening of media organisations. There was a convergence of views that a self-regulating body to oversee televisions and radios, in particular, had to be strengthened as it might not have enough experience while having to cope with a rapidly changing environment. Here, civil society organisations (CSO) could contribute to media reform. For instances, CSO could play a role in monitoring whether the media provided fair access to all sides or presented inappropriate contents. This should also be strengthened. In this regard, the Prime Minister said that the Office of the Health Promotion Fund, which had already been providing support for such a role by CSO or other independent agencies – rather than the Government – should play a greater part on this as well as in working with other organisations concerned. There also needs to be closer coordination with the National Telecommunications Commission as well as the succeeding National Broadcasting and Telecommunications Commission to be established.
Prime Minister Abhisit further noted the need to find a more balanced approach for certain types of media, such as the Internet, saying that there had been complaints, on the one hand, that it had at times been inappropriately utilised and, on the other, that the authorities’ measures with regard to the Internet sometimes appeared rather excessive, such as the blocking of access to an entire website when problems occurred due to comments on certain web boards. To address this problem, a number of laws may have to be amended – be they the law on public information to allow greater access by the media or those related to libel and computer crimes.
As for state media, the Prime Minister said that these would also need to be reformed. In this regard, the Minister Ongart would be working towards opening space to ensure greater variety. In particular, with regard to Channel 11 or NBT, effort would be made so as to have programmes where both the Government and the opposition could jointly express their views, thereby serving as fora that reflect the spirit of democracy.
| Surveillance is good for you!
Above: The billboard reads: Your safety is under our watch – increasing close circuit cameras by more than 20,000 – Number 1 policy of safety of the Bangkok Governor M.L. Sukhumbhand Paribatra – The whole life, we care |
